Ένας που να μου μοιάζει;

της Έλενας Χαρτ.

Παρατηρούσα τους ανθρώπους να τρέχουν μανιασμένοι σε λωρίδες του «πήγαινε και του έλα» με μεγάλες δόσεις φρενίτιδας. Άνθρωποι δανεικοί, υποταγμένοι στη φιλοσοφία του εφήμερου σαν άγριες καταιγίδες στην καρδιά του καλοκαιριού.

Κι εγώ ξένο σώμα χωριά από τη συσπειρωμένη μάζα του φαίνεσθαι, ανόητα έπλαθα σωρούς όνειρα γι’ αγάπες της μονιμότητας. Ένας που να μου μοιάζει; 

Δεν έχω παράπονο έκανα κι εγώ τα πειράματα μου με ανθρώπους της σειράς. Έχοντας πάντα στο ύφος μου την αναζήτηση του αλλιώτικου. Τ’ αποτελέσματα προβλέψιμα. Κανείς δε χωρούσε στο καλούπι της ανιδιοτέλειας, αφού κατάφεραν ν’ αγγίζουν μονάχα τα όρια της δοσοληψίας. Σου πουλάω αίσθημα, δώσε μου λίγη τροφή για την ανασφάλεια κι είμαστε εντάξει. Κάπως έτσι.

Σαν να μου έκοβαν ύπουλα το οξυγόνο, μαράζωνα μέσα σε σχέσεις που αρχικά θύμιζαν πελώρια παλάτια και σιγά σιγά μετατρεπόταν σε δεκαοχτώ τετραγωνικά σκοτεινής γκαρσονιέρας χωρίς παράθυρο. Χρειαζόμουν αέρα.

Έτσι, αποδεσμευόμουν από τον εκάστοτε κύριο τέλειο και παράλληλα απομακρυνόμουν από την ιδέα πως κάποτε θα έβρισκα κάτι που να αναβλύζει αγάπη. Ωστόσο, η απρόβλεπτη ζωή, μου έδειξε εμπράκτως πως το ποτέ και το πάντα υπάρχουν για να καταρρίπτονται.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ, δύο ποτήρια κρασί κι εκείνος. Άμεσος, επικοινωνιακός με εξαιρετικό χιούμορ, εξέπεμπε εκείνη τη γαλήνη που λαχτάρισε ν’ αγκαλιάσει η ψυχή μου. Και να φανταστείς πως ήρθε όταν έπαψα να το κυνηγώ.

Είχε το πιο όμορφο χαμόγελο και δύο μάτια που σπινθιροβολούσαν από πηγαία πραότητα. Δεν του απέδωσα ποτέ τον τίτλο του τέλειου, μονάχα του ιδανικού. Σαν ρούχο κομμένο και ραμμένο επάνω στη σάρκα μου, που εφάρμοζε ολόσωστα, με προστάτευε από την παγωνιά της αδιαφορίας και με δρόσιζε από τον καύσωνα του εγωισμού.

Δίπλα του έμαθα πολλά. Πρωτίστως, πως οι σχέσεις ναι μεν έχουν μια προδιάθεση δοσοληψίας που καρποφορεί στο γόνιμο έδαφος της ατόφιας αγάπης. Στο πλάι του δεν αντιμετώπισα κρούσματα «αγοραπωλησίας» όπως άλλοτε, μονάχα σπάταλα σκορπίσματα αγάπης. Ένα αλισβερίσι συναισθημάτων που ξεκινούσε μ’ ένα τρυφερό φιλί και κλείδωνε με μια νυχτερινή αγκαλιά.

Ο άνθρωπος μου, με όλες τις παραξενιές του, μου δίδαξε πως η μητέρα αγάπη συγχωρεί τα παιδιά της δίνοντας την ευκαιρία της μεταμέλειας. Δεν κατακρίνει, δεν τιμωρεί, δε προδίδει, μονάχα ενώνει ψυχές και σώματα, έρωτες και πάθη, αισθήματα κι ανθρώπους, εκείνον κι εμένα.

Μην απογοητεύεστε λοιπόν αν η ζωή φούλαρε το βιογραφικό σας με άκαρπες σχέσεις του σωρού. Σ’ έναν κόσμο με ανθρώπους δανεικούς κι υποταγμένους στη φιλοσοφία του εφήμερου, υπάρχει ένας που δε θυμίζει καταιγίδα στην καρδιά του καλοκαιριού, μα ετερόφωτος πλανήτης που λούζει με τις αχτίδες τα σκοτάδια μας. Γδύστε τον ουρανό σας από τα σύννεφα της απαισιοδοξίας και θα τον διακρίνετε!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Comments

  1. Pingback: Ένας που να μου μοιάζει; – Λεκτικές Αλχημείες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

111 shares

See You In FB