Ένας νέος εαυτός

της Κατερίνας Ζυγουράκη 

Το καλό με το να πιάνεις πάτο είναι πως ξέρεις ότι δεν μπορεί να πάει πιο κάτω. Δε γίνεται χειρότερα. Δεν έχεις κάτι άλλο να χάσεις. Και η γνώση αυτού του γεγονότος σε κάνει δυνατό, σου δίνει κουράγιο. Μόνο πάνω μπορείς να πας πια. Μόνο καλύτερα μπορείς να γίνεις.
Συνήθως ο πόνος κρατάει κάποιο καιρό. Σε ρίχνει σε ένα μαύρο σκοτάδι για λίγο ή και για πολύ ανάλογα με την κατάσταση και το άτομο, αλλά τελικά  -όπως και όλα σ’ αυτή τη ζωή- κάνει τον κύκλο του και φεύγει. Όταν το πέπλο της οδύνης σηκώνεται σιγά σιγά έχεις πια ξεχάσει πως ήσουν πριν. Έχεις ξεχάσει πως είναι να είσαι καλά. Και αν το να χάσεις τον εαυτό σου είναι τρομακτικό και επώδυνο μια φορά, το να προσπαθείς τελικά μετά το χάος να τον ξαναβρείς είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο.

Και ποια είναι τα πράγματα που σε ξυπνάνε; Που σου δίνουν να καταλάβεις πως νιώθεις ξανά; Είναι η πρώτη φορά που ακούς το γέλιο σου μετά από καιρό και είναι βαθύ και είναι αληθινό. Ξαφνιάζεσαι τόσο που ίσως στην αρχή δεν καταλάβεις πως είναι το δικό σου γέλιο αυτό που ακούγεται. Ξέχασες το πόνο σου για 10 δευτερόλεπτα, πόσος καιρός πέρασε από όταν ξανάγινε αυτό; Η πρώτη φορά που απολαμβάνεις μια ηλιόλουστη μέρα, τον ήλιο να σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Η ζεστασιά του φτάνει στην καρδιά σου και φωτίζει ακόμα και τα πιο σκοτεινά της σημεία και πρώτη φορά σκέφτεσαι: «Η ζωή ίσως και να είναι ωραία τελικά, ίσως και να αξίζει…». Η πρώτη φορά που ακούς τον ήχο των κυμάτων στην ακρογιαλιά κι αυτά σε γαληνεύουν. Έρχονται και φεύγουν και μαζί τους παίρνουν τον πόνο σου, τον ξεπλένουν μακριά. Μια κίνηση που απ’ τις απαρχές του κόσμου ποτέ δεν έχει σταματήσει, σημάδι της αέναης κίνησης του. Όλα αλλάζουν κι όμως όλα ίδια μένουν. 

Και όταν βγαίνεις πια από την άλλη πλευρά είσαι καλά αλλά δεν είσαι πια ο ίδιος. Από τον παλιό σου εαυτό έχεις κρατήσει ελάχιστα κομμάτια, ψήγματα αυτού που ήσουν, τόσο μικρά που δεν μπορείς καν να το συλλάβεις. Συνειδητοποίησες πότε έγινε τέτοια αλλαγή.
Κι έτσι γνωρίζεις τον εαυτό σου από την αρχή. Το νέο σου, πλέον, εαυτό. Έχουν αλλάξει τόσα πολλά. Και τα ανακαλύπτεις ένα ένα και σε ξαφνιάζουν. Ίσως να μην αγαπάς πια αυτά που αγαπούσες. Πως συνεχίζεις να αγαπάς κάτι που σε πλήγωσε βαθιά; Ίσως να μη θες πια αυτά που ήθελες, να μην ονειρεύεσαι τα ίδια όνειρα. Μπορεί να μη σε κάνει να γελάς ότι σε έκανε παλιά. Και μπορεί τη γαλήνη σου πια να τη βρίσκεις σε άλλα πράγματα και άλλες αγκαλιές. Και πόσο τρομακτικά είναι όλα αυτά; Πόσο διαφορετικά;

Και έχεις λοιπόν τώρα να μάθεις από την αρχή έναν νέο εαυτό. Τι κάνεις; Από πού ν’ αρχίσεις και πως ξεκινάς; Πώς βάζεις σε τάξη μια ζωή γκρεμισμένη; Όποιος βρει το μυστικό ας μου το πει και εμένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Γιώργος
    • 18 Ιουλίου 2017
    Απάντηση

    Τι όμορφα που γράφεις, μ αρέσει πολύ !

    1. Κατερίνα Ζυγουράκη
      • Κατερίνα Ζυγουράκη
      • 19 Ιουλίου 2017
      Απάντηση

      Σας ευχαριστώ πολύ με τιματε :* 🙂

    • bibi
    • 19 Ιουλίου 2017
    Απάντηση

    Επειδή έχω περάσει πάρα πολλά και σε νιώθω, το μόνο που έχω να σου πω είναι να αφήσεις το νέο εαυτό σου να σε οδηγήσει εκείνος στις νέες επιλογές. Αν αυτός ο εαυτός είναι βελτιωμένος, τότε θα καλυτερέψει και η ζωή σου.

    1. Κατερίνα ζυγουράκη
      • Κατερίνα ζυγουράκη
      • 22 Ιουλίου 2017
      Απάντηση

      Σε ευχαριστω πολυ 🙂 το ξερω και το βλεπω και στην πραξη.

    • ΜΑΡΙΑ
    • 21 Ιουλίου 2017
    Απάντηση

    ‘Ο, τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Μπράβο για την δημιουργία του όμορφου άρθρου, έχεις πολύ ωραία ροή και έμπνευση .

    1. Κατερίνα ζυγουράκη
      • Κατερίνα ζυγουράκη
      • 22 Ιουλίου 2017
      Απάντηση

      σε ευχαριστω γλυκιααααα μου 🙂 να σαι καλα <3

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

130 shares

See You In FB