Ένας ήρωας αλλιώτικος από τους άλλους

της Μαίρης Τσιόικα

Θυμάμαι τον Νίκο. Δεν τον ξεχνώ ποτέ εξάλλου. Όσο περνά ο καιρός τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, ξεθωριάζουν ολοένα και περισσότερο στη μνήμη μου, δεν τον ξεχνώ ποτέ ολότελα όμως. Ο Νίκος ήταν παιδί ντροπαλό και λιγομίλητο. Τα παιδικά χρόνια με τη σκέψη του, φέρνουν εικόνες στο προσκήνιο, εικόνες που ‘χαν ξεχαστεί. Θυμάμαι τις σχολικές εκδρομές, τα παιδικά πάρτι γενεθλίων, δεν θυμάμαι εκεί τον Νίκο. Τον παρατηρούσα συνεχώς στα διαλείμματα, το χειμώνα να κάθεται λες κι ήταν τιμωρημένος, πίσω στο τελευταίο, πράσινο, σιχαμερό θρανίο και την άνοιξη να αλλάζει σκοπιά περιφερόμενος στην αυλή, με βλέμμα προσηλωμένο στον πάτο και βήμα διστακτικό.

Θυμάμαι την πρωταπριλιά του ’97, τα μάτια του κατακόκκινα απ’ το κλάμα και μια πινέζα καρφωμένη στον πισινό του, οι συμμαθήτριες να κακαρίζουν σαν κλώσες και οι συμμαθητές να πουλούν δήθεν νταηλίκια, μέσα στα καμουφλαρισμένα φουστάνια τους. Τον κοιτούσα και ντρεπόμουν, ένιωθα αηδία στο στομάχι κάθε φορά που κάποιος τον παρενοχλούσε, παρέμενα όμως άπραγη, συμμετέχοντας βουβά στην αρρώστια που έπληττε την αίθουσα και τα περίχωρα ενός δημόσιου δημοτικού σχολείου.

Θυμάμαι τον δάσκαλο, έναν φαλακρό μεσήλικα με ιδιαίτερη αδυναμία στο τσίπουρο και τα υποτιθέμενα χιουμοριστικά αστεία που μας διηγούνταν ακατάπαυστα σε κάθε διδακτική ώρα. Ο Νίκος δεν θα τον θυμάται είμαι βέβαιη, δεν του ‘δωσε αξία καμιά, ούτε την υποστήριξη που πάντα αναζητούσε. Βλέπεις ο Νίκος είχε ένα μικρό πρόβλημα, όχι δεν ήταν πρόβλημα, ίσως έτσι να το έβλεπα τότε, τώρα το αφουγκράζομαι αλλιώτικα. Λοιπόν ναι, ο Νίκος διέθετε ένα χάρισμα μοναδικό, είχε ένα πόδι ψηλό και ένα κοντύτερο. Θυμάμαι πάντα τον Νίκο στον πάγκο τις ώρες της Γυμναστικής. Ο γυμναστής του είχε μουρμουρίσει μια φορά, πως δεν μπορούσε να παίξει μπάλα, βόλεϊ, μπάσκετ με τους υπόλοιπους συμμαθητές και ο Νίκος τον πίστεψε. Μια φορά έπαιξε μαζί μας «κορόιδο», μάντεψε που καθόταν. Ο Νίκος στο κέντρο όλων για πρώτη φορά και τελευταία. Διόλου δεν χάρηκα για εκείνη του την πρωτιά. Ήταν όμορφο παιδί, αλήθεια τώρα που το σκέφτομαι ήταν ο πιο όμορφος απ’ όλους στην τάξη, είχε μαύρα πυκνά μαλλιά και μάτια γαλανά, στο χρώμα του ουρανού, όταν αυτός συννεφιάζει.

Ο Νίκος ήταν ήρωας και όπως αρμόζει σε έναν ήρωα έκανε την προσωπική του επανάσταση. Την τελευταία χρονιά του δημοτικού, δραπέτευσε από το κολαστήριο. Λίγες μέρες μετά, έμαθα πως βρήκε νέα στέγη στο μουσικό σχολείο της πόλης. Ο Νίκος έγινε μεγάλος μουσικός και να σου πω κάτι; Στα μάτια μου δεν μοιάζει μεγάλος μουσικός σήμερα, αλλά μεγάλος πολεμιστής, γιατί η ζωή δεν είναι δίκαιη με όλους, δεν επιλέγουν όλοι τον τρόπο να ζήσουν, ούτε την ίδια τη ζωή. Χρόνια μαθήτρια μόνο αυτόν θυμάμαι τόσο έντονα, μόνο αυτόν αξίζει να θυμάμαι. Για τον Νίκο, για τον κάθε Νίκο, για την δειλία μου να τον υπερασπιστώ, για τους φουκαριάρηδες τους συμμαθητές μου, που αξία καμιά δεν έβρισκαν τότε στην ζωή τους, για τον δάσκαλο που γυρνούσε τάχα πτώμα στο σπίτι μετά τη δουλειά, για τον γυμναστή που ιδέα καμιά δεν είχε για τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Τέλος, για όλους και για κανέναν συνάμα, μοναχά για την ψυχή του καθενός.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

162 shares

See You In FB