Ένα τσιγάρο δρόμος

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Μοιάζει τόσο κοντινό, «ένα τσιγάρο δρόμος». Λιτό και μεταφορικό -άλλοτε κυριολεκτεί-. Απλοποιεί τις σύνθετες ζωές μας και την προβληματική καθημερινότητα.

Σε ένα τσιγάρο που ρουφήχτηκε από την πρώτη τζούρα ως το φίλτρο, συμβαίνουν αναρίθμητα γεγονότα: Κάποια που θα είναι περιττό να αναφέρουμε, μερικά που θα διηγούμαστε για πάντα. Κάποια ασήμαντα που τους δώσαμε αξία που δεν άρμοζε και λίγα σημαντικά που δεν μετρήσαμε σωστά.

Κάθε φορά που μπαίνω στο αμάξι, οι κινήσεις μου είναι οι ίδιες: Ανάβω ένα τσιγάρο και αφήνω το ραδιόφωνο ανοιχτό. Βάζοντας την πρώτη, τα δάχτυλά μου ψηλαφίζουν τα κουμπιά μπροστά μου, καθώς τα αφτιά μου παρακαλάνε για ένα καλό τραγούδι. Έχω την καλύτερη παρέα· εγώ και οι σκέψεις μου, που ξεπόρτισαν κι αυτές και δεν μπόρεσα να τις μαζέψω.
Δεν μου λείπει ο ενοχλητικός φίλος που θα μου είχε αποσπάσει τα ώτα και το συναίσθημα επαναλαμβάνοντας: «Πάλι αυτή η σιχαμερή συνήθεια, αφού το ξέρεις σε καταστρέφει, σβήσ’ το μωρέ! Και σε λίγα χρόνια θα με θυμάσαι». Είμαι καλά και μόνος μου. Με την ευκαιρία, δοξάζω τη στιγμή, που δεν είναι η μάνα μου μπροστά να βλασφημεί και αποφεύγω κάθε πιθανή της κλήση· καθώς από την πρώτη μου κουβέντα κιόλας θα έχει καταλάβει ότι «πιπιλάω τον διάβολο». Ξέρω τι σας λέω.
Αφού έχω καταφέρει με επιτυχία να μη συμμεριστώ πλήρως αυτές τις αηδίες, αρχίζω να μπαίνω στο ρόλο μου, «πιάνω συναίσθημα» όπως η Παναγιώτα Καραχυσαρίδου στο «Σκύλες της λύσσας»:

Δεν είμαι εγώ. Είμαι ένας άλλος, πρωταγωνιστής σε μια περίεργη παράσταση. Κι αν είμαι ανίδεος από Θέατρο, καλούμαι να παίξω, όσο οι θεατές ανάβουν τα τσιγάρα τους. Κανείς μας δεν γνωρίζει το τέλος του έργου, ώσπου να σβήσει η γόπα. Δεν ξέρουμε καν την αρχή. Αυτό που μας ενώνει, τα ανοιχτά μας μάτια που συναντιούνται, γεμάτα απορία για τη συνέχεια. Ποια θα είναι η εξέλιξη του έργου και ποιος ο ρόλος μας σε αυτή τη ζωή;

«Ένα τσιγάρο δρόμος είμαστε όλοι», είπα δυνατά, καταλήγοντας: «Περαστικοί, που αργότερα θα αντικατασταθούμε με καινούργιο πακέτο. Ανάβουμε και αργοσβήνουμε μέχρι το τέλος της φωτιάς. Έχουμε χρέος, αν έχουμε τη σπίθα μέσα μας, να καούμε ολάκεροι. Ένα τσιγάρο δρόμος είμαστε όλοι τελικά».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

69 shares

See You In FB