Ένα βράδυ σαν κι αυτό

της Δέσποινας Τσαναξή

Έχει μια ζέστη αφόρητη απόψε.
Ανάβω ένα τσιγάρο, βγαίνοντας στο μπαλκόνι.
Είναι τρεις τα ξημερώματα.
Εγώ όμως είμαι ακόμα ξάγρυπνη.
Ατενίζω τον σκοτεινό ουρανό, αναρωτώμενη που να ‘σαι.
Μπορεί και να είναι η ιδέα μου, όμως απόψε σε νιώθω κοντά μου.
Λένε πως διαισθάνεσαι τα συναισθήματα κάποιου που αγαπάς πολύ,
όσα χιλιόμετρα μακριά και αν είναι.
Και εγώ τώρα σε αισθάνομαι που με νιώθεις.
Είναι λες και ανοίγει μία μαγική σφαίρα και βρισκόμαστε εκεί μέσα.

Ξανά. Έστω και για λίγα δευτερόλεπτα ανταμώνω πάλι τα μάτια σου.
Κρυβόμαστε απ’ όλους και απ’ όλα όσα μπορούν να μας πληγώσουν,
να μας επηρεάσουν.
Μόνο εσύ και εγώ.
Ίσως και για τελευταία φορά.
Απλά είχα ανάγκη σήμερα να σε σκεφτώ.
Και μόνο αυτό μπορεί και να μου αρκεί.
Ξέροντας πως βλέπεις και εσύ τον ίδιο ουρανό, είναι σαν να είμαστε μαζί.
Κλείνω τα μάτια μου, λοιπόν, και νιώθω το χέρι σου να μ’ ακουμπά.
Μένω ακίνητη, φοβούμενη πως αν κινηθώ θα χαθείς. Ξανά.
Και δεν φαντάζεται κανείς πόσο θέλω να σ’ αγγίξω.
Όμως δεν μπορώ να κρατηθώ, και απλώνω το χέρι μου δειλά.

Προσπαθώ να κρατήσω το δικό σου.
Ωστόσο είχα δίκιο, φοβήθηκες και πια έχεις χαθεί.
Μέσα στο σκοτάδι τ’ αδειανό,
μέσα στην αφόρητη σιωπή,
αυτού του ανυπόφορου βραδιού.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

325 shares

See You In FB