Εκείνοι που άφησαν το στίγμα τους

της Φανής Μιχαήλ

Μέσα στα χρόνια που περνάνε, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, ακούω μονίμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη φωνή της μητέρας μου να μου λέει από παιδί: «να είσαι ανεξάρτητη, να μην έχεις ανάγκη κανέναν και να στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις, στα πόδια σου και στις δυνατότητές σου, σε εσένα και κανέναν άλλο». Μότο ζωής, αρχή και οδηγός έγιναν αυτές οι φράσεις, έτσι μεγάλωσα κι έτσι πορεύομαι ακόμα. Τις περισσότερες φορές, για να είμαι ειλικρινής, βαδίζω έτσι στη ζωή μου. Υπάρχουν, βέβαια, και οι κλασικές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, όπως και όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου και τους άφησα να με επηρεάσουν, τους άφησα να με γνωρίσουν όπως πραγματικά είμαι, ακόμη και τις πιο βαθιές και σκοτεινές μου πτυχές, που μόνο εγώ γνώριζα παλιότερα, στηρίχθηκα πάνω τους και στάθηκαν δίπλα μου. Με αγκάλιασαν, με άκουσαν, μου μίλησαν, με έβρισαν, με κοίταξαν και με είδαν, μπορεί κάποιοι από αυτούς να με πλήγωσαν κιόλας, αλλά η δουλειά που έπρεπε να κάνουν είχε ήδη γίνει.

Αν δεν υπήρχαν αυτοί, θα ήμουν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, με ίδια βάση, αλλά σίγουρα με άλλα χαρακτηριστικά. Τα εύσημα πάνε ισόποσα και στις δύο πλευρές, σε εκείνους που είχαν την υπομονή και την επιμονή να αντέξουν το πείσμα και την άρνησή μου να ανοιχτώ και να τους αφήσω να με γνωρίσουν λίγο παραπάνω, αλλά και σε μένα που τελικά πήρα το ρίσκο και τους άφησα. Ο καθένας, άφησε το στίγμα του πάνω μου και κυρίως μέσα μου και ευχαριστώ τον καθένα τους ξεχωριστά κι ας μην είναι όλοι ακόμα στην ζωή μου. Με κάποιους, μπορεί να μη μιλάω καν και να έχω να τους δω χρόνια, αλλά πάντα θα ξέρω πως με σημάδεψε καθετί που έζησα μαζί τους και τι ρόλο έπαιξαν σε αυτό που είμαι σήμερα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους.

Χαίρομαι, λοιπόν, που με βοηθήσατε να γίνω αυτό που είμαι σήμερα, που με κάνατε να γίνω πολύ καλύτερη απ’ ότι με γνωρίσατε, πιο ανθρώπινη, πιο αισιόδοξη και πιο ήρεμη και σε όλες τις περιπτώσεις πιο δυνατή. Ακόμη κι σε εσάς που με πληγώσατε, έχω να πω ένα ευχαριστώ, επειδή χωρίς εσάς δε θα γνώριζα ποτέ τα όρια, που τελικά δεν έχω.

Κάποιοι, ίσως να ήρθαν σε λάθος στιγμές, μα δεν πειράζει, έτσι ήταν να συμβεί. Από την άλλη, αν δεν γινόταν τότε, ίσως να μη γινόταν και ποτέ πράγμα που θα ήταν πολύ κρίμα, επειδή θα είχαμε χάσει υπέροχες στιγμές. Ναι, η ανεξαρτησία και ο δυναμισμός είναι πολύ θετικά χαρακτηριστικά, αλλά κανείς δεν περνάει τόσο καλά μόνος, όσο όταν είναι με την παρέα που έχει επιλέξει. Όλοι χρειαζόμαστε μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο και μερικά σωστά λόγια για να συνεχίσουμε να παλεύουμε με ό,τι μας πολεμάει.

Ήσασταν και είστε όλοι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ σας και με αντίστοιχα διαφορετικό τρόπο με επηρεάσατε, αλλά ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Ίσως, κάποιοι λίγο παραπάνω, επειδή θέλατε να συμβεί και οι άλλοι λιγότερο επειδή το κάνατε χωρίς να το ξέρετε. Το αποτέλεσμα, το ίδιο και το αυτό, εγώ καλύτερος άνθρωπος με εσάς και κυρίως με εμένα. Η δράση σας ήταν να είστε δίπλα μου και η αντίδραση να με αλλάζετε. Ήρθατε και μπήκατε στη ζωή μου και σας άφησα να μείνετε για όσο ο καθένας, αλλά αυτό που κάνατε θα με ακολουθεί μια ζωή.

Ανοιχτείτε κι εσείς σε ανθρώπους και αφήστε τους να σας επηρεάσουν, εννοείται για καλό μιλάω πάντα, επειδή έτσι έρχεται η εξέλιξη και η βελτίωση σε όλα, μέσα από την αλληλεπίδραση. Εγώ δεν το μετάνιωσα ποτέ και πιστεύω πως δε θα συμβεί ούτε στο μέλλον. Για το τέλος κράτησα ένα λακωνικό, απλό και λιτό «ευχαριστώ».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

86 shares

See You In FB