Εκεί που σκάει το κύμα…

της Βαλίνας Τραϊκάπη 

Απαλά ακουμπισμένος, γυρισμένος στο πλάι, έχεις κλείσει τα βλέφαρα σου όπως κάθε μεσημέρι. Οι νωχελικές κινήσεις του κορμιού σου μεθάνε τις σκέψεις μου με εικόνες και σιγά σιγά περπατάω στις μύτες των ποδιών μου για να μη σε ξυπνήσω. 

Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μέρα. Ήταν απόγευμα και σουρούπωσε τόσο αργά που τα μάτια σου γυαλίζανε σα διαμάντια κάθε τόσο που τα κοιτούσα. Η αγκαλιά σου, φωλιά των σκέψεων και της ανάγκης για ζεστασιά βρίσκανε τόπο να ξαποστάσουν και να ξεφύγουν, από το γεμάτο μυαλό μου. Οι θορυβώδεις σκέψεις είχανε χαθεί στον ήχο του κύματος και κάθε δευτερόλεπτο σε ήθελα πιο πολύ. Είχες πει θα σε πάω κάπου μαγικά αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι η μαγεία κρύβεται σε μια αγκαλιά. Το μέρος όμορφο πολύ καθώς όλα τα χρώματα του ουρανού σβήνανε πάνω στο μπλε της θάλασσας γεμίζοντας πολύχρωμες πιτσιλιές μέχρι και την τελευταία σταγόνα του βυθού.

Ακουμπισμένη πάνω σου ήθελα να παγώσω το χρόνο, για ένα λεπτό…
Και ήταν τα μάτια σου μαγικά.
Σιγή.
Απόλυτη σιγή.

Κουνήθηκες λίγο και για δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι τη στιγμή που περιέγραφα την έχω ζήσει. 

Εκεί που σκάει το κύμα.

Εκεί ακριβώς σε ερωτεύτηκα, εκεί που άλλοι τελειώνουν ιστορίες εμείς αρχίσαμε, εκεί που γκρεμίζονται κάστρα εμείς δημιουργήσαμε, εκεί που άλλοι τα παράτησαν εμείς συνεχίσαμε.

Και έγινε μονομιάς το μαρτύριο μια ατελείωτη προσμονή, ένα μονοπάτι που διαβαίναμε μαζί.

Σε κοιτώ κρυφά από μακριά μη τυχόν και με ακούσεις.
Όχι.
Μην ξυπνήσεις. 
Εκεί που με άφησες, εκεί θα σε περιμένω. Καθισμένη απέναντί σου, για να σε αντικρίζω κάθε που σε νοσταλγώ.
Άσε με λίγο ακόμα να σου γράψω…

Εκεί που σκάει το κύμα.

Σε κάθε ανατολή που είδαμε μαζί λίγο πριν αποχαιρετηθούμε, σε κάθε χιλιόμετρο που χαράξαμε για να ειδωθούμε, σε κάθε λεπτό που χάσαμε για να συναντηθούμε, σε κάθε στιγμή που το εγώ έγινε εσύ και το εσύ Μαζί.

Περνάνε τα δευτερόλεπτα και δε μου λείπεις εσύ, μου λείπει η φασαρία που κάνει η παρουσία σου στην ψυχή μου. Είναι περίεργο να περιγράψω με λέξεις αυτό που νιώθω γιατί είναι λίγο το χαρτί για να το γράψω και είναι πολύ το μελάνι και θα το αδειάσω.

Δεν κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση γιατί θέλουμε οι ορίζοντες μας να συναντιούνται, δε μοιραζόμαστε όλες τις στιγμές για να έχουμε κάτι να ποθούμε, δεν θέτουμε στόχους κάνουμε πράξεις τις επιθυμίες μας, δε ζούμε με υποσχέσεις αντιθέτως τις τηρούμε και δεν πάμε κόντρα στην καθημερινότητα αλλά τη δημιουργούμε.

Σιγή.

«Ξύπνα αγάπη μου σουρουπώνει» είπε ψιθυρίζοντας στο αυτί της και η ιστορία συνεχίζεται ή επαναλαμβάνεται κάθε τόσο που η επιθυμία το επιβάλλει.
Εκεί που σκάει το κύμα.

Γιατί η στιγμή γίνεται μοναδική μόνο όταν την ποθήσεις όσο της αξίζει και της αξίζει μόνο όσο εσύ την ποθείς.

Υ.Γ. « Μην αφήνεις για αύριο ότι ποθείς σήμερα»

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB