Είναι φορές…

του Χρήστου Μίαρη

Είναι φορές που όσο και αν προσπαθείς να αποδεχθείς, πως μια συντεταγμένη ζωή, μέσα σε όρια και κουτάκια μπορεί να αποτελέσει την απαρχή μιας ελεγχόμενης και μεθοδευμένα καλής ζωής, θα έρχονται εκείνες οι φορές που ένα «ίσως» να σου ταράζει τα νερά.

Ένα «ίσως», το οποίο θα σου θυμίζει πως η ζωή δεν αποτελείται από αγκιστρωμένα σταθερά σημεία, άλλα όπως η θάλασσα, πότε έχει θαλασσοταραχή και πότε μπουνάτσα, πότε βοριά και πότε νοτιά, ίσα για να κάνει το ταξίδι λίγο πιο ενδιαφέρον.

Γιατί άραγε αποζητούμε μια καθημερινότητα που ξέρουμε από πριν τι θα μας συμβεί, κάνοντας τη ζωή μας ανιαρή, ενώ μπροστά μας έχουμε την πρόκληση του διαφορετικού; Ποσό μονότονο θα ήταν άραγε το jenga εάν ξέραμε, πως όποιο τουβλάκι κι αν τραβήξουμε ο πύργος θα στέκει εκεί αγέρωχος και σταθερός; Σκέψου πως όταν πέφτει μας δίνει την δυνατότητα να τον χτίσουμε και πάλι από την αρχή, με έναν άλλο διαφορετικό τρόπο, με άλλο σχήμα, με τη βοήθεια καινούργιων ανθρώπων…

Κάπως έτσι θα πρέπει να είναι κι η ζωή, απρόβλεπτη, επιδιώκοντας κάθε φορά το ανέφικτο, το διαφορετικό, το επικίνδυνο, το μοναδικό, το συναρπαστικό.

Τόσο συναρπαστικό, που μέσα από ξεχωριστούς ανθρώπους θα παίρναμε το έναυσμα για μοναδικές αχαρτογράφητες στιγμές, που μοναδικό σκοπό και κίνητρο θα είχαν, να γεμίσουν με εικόνες και χρώματα τα μονοπάτια της μέχρι χθες βατής καθημερινότητας μας.

Άνθρωποι, που μοιράζονται την ίδια αγωνία για να ξεφύγουν από τα τετριμμένα έχοντας αγκιστρωθεί από τα θέλω τους, δέσμιοι αυτών, αναζητούν να οδηγήσουν την καρδιά και το σώμα τους σε μέρη, που μοναδικός σκοπός θα είναι η απόλυτη απελευθέρωση και εξύψωση του πνεύματος.

Δεν έχει σημασία το μέρος, μπορεί να είναι οπουδήποτε, δεν έχει σημασία το ποτό, μπορεί να είναι όλα τα ποτά του κόσμου, δεν έχει σημασία το ντύσιμο, μπορεί να είναι μια παλιά αποκριάτικη στολή κάποια στιγμή, που είχες περάσει όμορφα. Σημασία έχει να φύγεις από τα γνώριμα, να γνωρίσεις κόσμο που δε θα γνώριζες ποτέ και να διασκεδάσεις όπως δεν έκανες ποτέ έως τώρα.

Αναρωτιέσαι εάν όλα τα παραπάνω μπορούν να υπάρχουν; Ναι, υπάρχουν κι είναι πολύ κοντά σου. Είναι τόσο κοντά σου, όσο ένα καινούργιο πρωινό. Ένα πρωινό που δεν θα ακολουθήσεις το συνήθη δρόμο για τη δουλειά. Αλλά αυτόν, που θα σε πάει πρώτα από τη θάλασσα. Κι όχι απαραίτητα με τη μορφή που την ξέρεις ήδη, αλλά μια διαφορετική. Μια θάλασσα από καινούργιες σκέψεις.

Σκέψεις, που από δω και πέρα θα ανήκεις κι εσύ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χρήστος Μίαρης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

103 shares

See You In FB