Είμαι αρκετή;

της Άννας-Μαρίας Δρόσου

Είμαι αρκετή;
Δύο λέξεις. Μία φράση. Ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο ερώτημα που ταλανίζει, περνά σχεδόν αδιάφορα ως σκέψη και άλλοτε διαμορφώνει τις ζωές αμέτρητων ατόμων. Είμαι αρκετά δυνατός; Είναι αρκετό το φαγητό; Είμαι αρκετά όμορφη; Κάθε παράδειγμα αποτελεί αντιστοιχία ενός καθημερινού βιώματος, σχεδόν ανεπαίσθητου.

Υπό απλές συνθήκες όπου η αμφιβολία φτάνει μέχρι την ποσότητα του φαγητού, ο προβληματισμός που δημιουργείται -γιατί το φαγητό είναι ιερό! – δεν είναι τόσο μεγάλος ούτε επώδυνος. Εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα προαναφερθέντα σενάρια, όπου εκεί το πράγμα σοβαρεύει για τα καλά και δίχως να το καταλάβουμε. Σοβαρεύει καθώς περιγράφεται μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο αρχίζει να αμφισβητεί τον εαυτό του, σιγά σιγά, μέρα με την μέρα ολοένα και περισσότερο. Η κοπέλα που κοιτάζει με δυσπιστία το γυμνό της σώμα στο καθρέφτη επειδή δεν μοιάζει με εκείνης που είδε στο instagram, το αγόρι που σκέφτεται να αφήσει το άθλημα που αγαπά γιατί δεν είναι και σίγουρος για το ταλέντο του, ο μαθητής που δεν ξέρει ποιο μάθημα να επιλέξει καθώς φοβάται για τις επιδόσεις του.

Άνθρωποι διαφορετικοί, καταστάσεις προσωπικές με κύριο παρανομαστή αρχικά την αμφιβολία προς τον εαυτό που εξελίσσεται εν τέλει σε ένα καθεστώς μίσους προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Ξυπνάς Δευτέρα και είναι φευγαλέα σκέψη, την Πέμπτη είσαι και λίγο κουρασμένος μωρέ και «λες βλακείες», όπου έρχεται η Κυριακή και δε θες να βλέπεις τον εαυτό σου γιατί «κοίτα πως είμαι μωρέ», δε θες να παίξεις basket ούτε να διαβάσεις. Πέρα από το φόβο της αποτυχίας, αυτά τα κακά λόγια δημιουργούν βαθύτατα πλήγματα στην ψυχοσύνθεση του ατόμου. Για την ακρίβεια σαμποτάρεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Γνωρίζω πως ο φόβος της αποτυχίας, η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή, η διαφορετικότητα αποτελούν ζητήματα πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενα. Η αποδοχή αυτή νομίζεις πως δεν θα έρθει αν δεν είσαι το ίδιο όμορφη ή επιτυχημένη ή έξυπνη με αυτό που διαφημίζεται διαρκώς.

Γράφω αυτά για να σου θυμίσω πως απλά τα νομίζεις. Ναι, είσαι όμορφος, είσαι αρκετά έξυπνος, είσαι αρκετά δυνατή. Αυτά όμως δεν τα αποφασίζω εγώ για σένα αλλά εσύ για τον ίδιο σου τον εαυτό. Η ώθηση που χρειάζεσαι για να τα δεις και να τα πιστέψεις ονομάζεται αγάπη προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό ακριβώς. Αγαπώ τον εαυτό μου, σημαίνει πως δε στέκομαι μπροστά από τον καθρέφτη μου λέγοντας οποιαδήποτε κακία μου κατέβει στο κεφάλι, δεν παίζω αμφιβάλλοντας για τις βολές μου, δε διαβάζω με φόβο. Αντιθέτως, μαθαίνω να αγαπώ αυτό που είμαι με τις ατέλειές του και το σέβομαι εξίσου. Φροντίζω τον εαυτό μου και τον προσέχω γιατί διαθέτοντας ως βάση αυτά, τα πάντα είναι πιθανά.

Αν η διατήρηση ενός λουλουδιού δε γίνεται υπό καλές συνθήκες πώς περιμένεις να ανθίσει; Η διατήρησή σου γίνεται με την κάλυψη βασικών αναγκών: ύπνος, τροφή, επικοινωνία. Η εξέλιξή σου θα επέλθει με την αγάπη σου προς εσένα, είτε αυτή έχει τη μορφή γυμναστικής, είτε τη μορφή βόλτας. Ειλικρινά, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα και εσύ αποφασίζεις τι σε γεμίζει. Δες πως σε αγαπάς καλύτερα και ακολούθησε εκείνη την πορεία. Δε θα σου πάρει αρκετό χρόνο για να συνειδητοποιήσεις πως ήσουν αρκετή εξ’αρχής, απλά μερικές φορές δεν το βλέπουμε.

Να σε προειδοποιήσω πως υπάρχουν και οι άσχημες μέρες όπου μια βόλτα ή ένα τραγούδι απλά δε θα πετύχουν. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι που πρέπει να αναζητήσεις βαθιά μέσα σου το ποιος είσαι και πού πηγαίνεις, να θέσεις τους στόχους και τα όριά σου, πάντα με αγάπη. Κι όσο για αυτές τις δύσκολες στιγμές, να μην τις φοβάσαι καθόλου. Δίχως το σκοτάδι το φως δεν μπορεί να λάμψει. Αγάπησε μέχρι και τα σκοτάδια σου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Μαρία Δρόσου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

36 shares

See You In FB