Εγώ, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

Αντώνης Πουλινάκης

Πάντα σου άρεσε να βάζεις το τελευταίο στολίδι επάνω μου. Την τελευταία πινελιά σου. Ήμουν ευτυχισμένο όταν το έκανες αυτό. Αισθανόμουν ξεχωριστό γιατί ήξερα πως κι εσύ ήσουν ξεχωριστή για ‘κείνον. Ήμουν ένα όμορφο, επιβλητικό δέντρο. Το πιο φορτωμένο, κατακόκκινο και κατάλαμπρο δέντρο των Χριστουγέννων. Αλλά αυτό που με ένοιαζε πραγματικά ήταν να βλέπω τον ιδιοκτήτη μου ευτυχισμένο. Αυτόν που με γλίτωσε από εκείνη την αποθήκη και μου υποσχέθηκε πολλά ζεστά και οικογενειακά Χριστούγεννα. Εκείνον που γέμιζες με την παρουσία σου αυτές τις ημέρες κάθε χρόνο. Πάντοτε, το να είσαι δίπλα του, τον έκανε χαρούμενο και ολοκληρωμένο. Μου έδινε και του ανταπέδιδα αγάπη. Συνεχώς μου έκανε κομπλιμέντα για το ύψος και την κορμοστασιά μου κι εγώ του έκανα «ματάκια» με τα λαμπάκια μου.

Από τότε που έφυγες όμως μοιάζω με ένα συνηθισμένο δέντρο όπως τα υπόλοιπα. Έχασα τον εαυτό μου, το χαρακτήρα μου και τους ολοζώντανους μορφασμούς που σχημάτιζες με τα κλαδιά μου. Το παλεύω. Εκεί που κάποτε τα σήκωνα γεμάτο υπερηφάνεια, τώρα ίσα-ίσα βρίσκω τη δύναμη να τα σηκώσω. Να τον κάνω να χαμογελάσει προσπαθώ κάνοντας κόλπα με τα φωτάκια που με τύλιγες περίτεχνα κάποτε αλλά μάταια. Συνωμότησα με το αστέρι μου, από κει ψηλά που βρίσκεται να προσευχηθεί, για να ‘ρθει και πάλι το χαμόγελο στα χείλη του.
Άδικος κόπος. Κατάντησα ένα γέρικο χριστουγεννιάτικο δέντρο ανίκανο να ευχαριστήσει τον αφέντη του. Πέρυσι δεν χρησιμοποιήθηκα. Δεν τον είδα, δε με είδε. Με άφησε στο πατάρι, έτσι όπως με είχε πετάξει τον προηγούμενο χρόνο. Σκοτεινό, μπερδεμένο με καλώδια και με τα κλαδιά μου πληγωμένα.

Με έχει κυριεύσει ο φόβος. Μήπως ξεθωριάσω, σκουριάσω και θελήσει κάποτε να με χρειαστεί και να με ξαναβγάλει από εδώ μέσα. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι εγώ κλεισμένο εδώ πάνω. Μα δε φτιάχτηκα για να ‘μαι ξεχασμένο. Δεν αγοράστηκα για να ‘μαι κομματιασμένο. Είμαι εδώ για να μπορώ να αναπνεύσω. Για να μπορώ να κάνω και τους άλλους να αναπνεύσουν το άρωμα των Χριστουγέννων. Γι’ αυτό Άγιε μου Βασίλη εύχομαι και προσεύχομαι. Κάνε με να ξανασταθώ στα πόδια μου. Κάνε με και πάλι λαμπρό. Το λόγο που να τον κάνει και πάλι χαρούμενο, καμαρώνοντας με. Να του δώσεις την αφορμή να θέλει να με δει, να με ανασηκώσει και να με κάνει ξεχωριστά όμορφο όπως παλιά. Να γυρίσει πάλι εκείνη η κοπέλα να βρούμε ξανά τη ζωντάνια μας. Μου ‘λειψε κι εμένα πολύ. Φέρ’ την πάλι πίσω, Άγιε Βασίλη! Αυτό το δώρο ζητώ από σένα φέτος. Ας γίνω ξανά το στολίδι του σπιτιού τους κι αυτή εκείνη που θα στολίσει και πάλι την καρδιά του.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB