Εγώ, o άνθρωπος

της Άννας Βήχου

Είμαι ατρόμητη.
Πολεμάω κάθε πρωί με τους δαίμονές μου και το βράδυ τους κοιμίζω στο πλευρό μου.
Είμαι παρορμητική.
Ξηλώνω το δέρμα μου να το πλέξω πουλόβερ σου, και στην πρώτη ζέστη, σου το παίρνω πίσω.
Δεν φοβάμαι τις σιωπές.
Με πλημμυρίζουν από μένα.
Δε φοβάμαι τους λύκους.
Αν έχω όρεξη γίνομαι ο αρχηγός στην αγέλη τους κι αν όχι, κάθομαι να με κατασπαράξουν.
Δε φοβάμαι το σκοτάδι.
Μου εξασφαλίζει το ξημέρωμα.
Είμαι πεισματάρα.
Βυθίζω τα πόδια στη Γη και μπαίνω εμπόδιο στη φυγή σου.
Είμαι εσύ.
Γίνομαι ο καθρέφτης σου για να σε εξημερώσω ή για να σε διώξω.
Είμαι ακίνδυνη.
Δεν θα σε πειράξω ποτέ εάν ΔΕΝ με ερωτευτείς.
Είμαι ο πειρασμός σου.
Εκείνη που θα θες αλλά δεν θα μπορέσεις ποτέ να αγγίξεις. Κι αν τα καταφέρεις θα είναι όταν έχεις φτύσει στα πόδια της την ψυχή σου.
Είμαι ατρόμητη. Ή έχω άγνοια κινδύνου.
Πάντως δε φοβάμαι τίποτα.
Εκτός από τον άνθρωπο. Αυτόν τον τρέμω.
Γιατί τον αγαπάω τον άνθρωπο και συνεχώς με απογοητεύει.
Είναι η αδυναμία μου. Και η δύναμή μου.
Χωρίς άμυνες. Χωρίς αντίμετρα. Εγώ και ο εαυτός μου.
Εγώ. Ο άνθρωπος.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Βήχου
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Αποστολος
    • 9 Σεπτεμβρίου 2017
    Απάντηση

    Εύγε Άννα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

59 shares

See You In FB