Δώρο καρδιάς

της Μαρίας Στυλιανού

Τράβηξα επιμελώς, τις κουρτίνες της ψυχής μου κι ύστερα άνοιξα προσεκτικά την ενενηκοστή σελίδα του ημερολογίου μου, έχοντας μια έντονη επιθυμία να μου αναβοσβήνει επιβλητικά τον κόκκινο περιστρεφόμενο φάρο της, ζωντανεύοντας όλες εκείνες τις εικονογραφημένες αναμνήσεις που φύλαξα σαν θησαυρό στις ολόλευκες σελίδες του πολύτιμου τετραδίου μου.

«Κι αν η μελαγχολία του φθινοπώρου σου ναρκώνει το μυαλό… Kι αν στις φλέβες σου κυλάει σαν ποτάμι η ανασφάλεια κι ο φόβος… Συνέχισε το λαθραίο ταξίδι στις παρυφές της σκέψης, ρουφώντας χορταστικά το μεδούλι που σου προσφέρουν οι αναθυμιάσεις της βροχής, τ’ αρώματα των ξεθωριασμένων από την κιτρινίλα φύλλων, το μειδίαμα από τα δάκρυα τ’ ουρανού που κρατά φυλαγμένο το υγρό χώμα στους κόρφους του. Άσε τη μέθη του πληγωμένου τοπίου να σ’ αποκοιμίσει νοερά όσο η καρδιά σου θα καταγράφει σαν σεισμογράφος ένα γλυκό αλλά γεμάτο παράπονο ξέσπασμα της φύσης…».

Διαβάζοντας την πρώτη παράγραφο, μετά από χρόνια, άρχισα αμέσως, να φτιάχνω εικόνα σκηνοθετώντας όλες εκείνες τις σκέψεις που μου θύμιζαν την Αθηνά. Θυμήθηκα τα λόγια της λίγο πριν φύγει, σ’ εκείνο το ψυχρό δωμάτιο του Γενικού Νοσοκομείου, εκεί όπου την είδα για τελευταία φορά.

«Όταν εγώ θα φύγω, εσύ, φρόντισε να συνεχίσεις το λαθραίο σου ταξίδι… Κι όσο η καρδιά σου θα καταγράφει σαν σεισμογράφος το παραπονιάρικο ξέσπασμα της φύσης, τόσο εγώ θα διώχνω μακριά τις ανασφάλειες και τους φόβους που θα σου προκαλεί η απουσία μου, κάνοντάς σε, να με νιώθεις κοντά σου».

Το γλυκό και ταλαιπωρημένο της πρόσωπο ήρθε άξαφνα μπροστά μου, βλέποντάς τη να μου κρατά σφικτά το χέρι και να μου δίνει κουράγιο. Δεν θα μπορούσα να ισορροπήσω, χωρίς την Αθηνά, την καλύτερη μου φίλη. Τίποτα δεν θα ήταν πια ίδιο.

Αφιερωμένο στην Αθηνά που έφυγε πριν από οκτώ χρόνια από καρκίνο!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

60 shares

See You In FB