Δυνατή κι ατόφια

της Αναστασίας Καλοβέρου 

Λένε πως, μετά τις μπόρες και τις ανεμοθύελλες, έρχεται η νηνεμία.
Άκουσα ότι, μετά τα διαβολοσκορπίσματα, γαληνεύουν οι ψυχές.
Ήξερα ότι είσαι κάπου εκεί, κοντά μου.
Μα, δεν μπορούσα να σε δω.
Έμεινα σταθερή στα πόδια μου, να νιώσω το τρένο να περνάει από μπροστά μου κι όμως, αντιστάθηκα στη μακρόσυρτη τρομερή βοή του…
Βοή, που κάνει τη γη να σείεται κι όσο έσφιγγα τις γροθιές μου για να πάρω δύναμη, επικράτησε, πάλι, στο σταθμό η ησυχία.
Με τσάκισαν τα κύματα και λίγο πριν με πνίξουν οριστικά, έπιασα σωσίβιο ακριβώς πάνω στην τελευταία μου ανάσα.
Μέσα στο αποπνικτικό και ψεύτικο τσίρκο που ζούμε, με τις υστερικές τρομπέτες, τα φτηνοπάζαρα και τα αγρίμια που διψούν για αίμα, θα έσπαζαν τα τύμπανά μου κι ο φόβος θα με παρέλυε, έχοντας τα κοφτερά δόντια των λιονταριών της αρένας, τόσο κοντά στη σάρκα μου.
Παγωμένη, μα πιστή στη ζωή, σ’ ένιωσα.
Ο ψίθυρός σου, ήταν που με συνέφερε κι άνοιξα τα μάτια να σε κοιτάξω, χωρίς να φοβάμαι τα θηρία, πια.
Είμαι ακόμα εδώ κι εσύ ήρθες.
Στάθηκα δυνατή κι ατόφια, για να σε περιμένω να φανείς.
Έσωσα, για σένα, τον καλύτερο μου εαυτό. Τον πιο αγνό. Τον πιο δυνατό.
Αυτόν που, πάντα μέσα μου, πίστευα ότι έχω.
Τίναξα τη σκόνη από τα ρούχα μου, σήκωσα και πάλι το κεφάλι ψηλά και ήταν, τότε, που αποφάσισες να μου φανερωθείς.
Σώθηκα μονάχη μου;
Λίγο πριν έρθεις.
Μπορείς, τώρα, να μείνεις.
Τώρα, που σου απέδειξα ότι μαζί σου, αντέχω και στα πιο δύσκολα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

41 shares

See You In FB