Δραπέτες

της Τάνιας Βουδούρη

Φυγή. Μία λέξη, ένα ολόκληρο παρασκήνιο πίσω της. Δισύλλαβη με μια μυστηριακή νότα, όπως αρμόζει σε καθετί κατανοητό. Γένους θηλυκού.

Η τροπή που λαμβάνουν τα πράγματα δεν είναι πάντοτε αυτή που αναμένεις, αυτή που λογαριάζεις, αυτή που αποζητάς. Το καταφύγιο μερικές φορές είναι κατεδαφισμένο, άλλες πάλι στέκει για αιώνες ερημωμένο πλάι σε ανθισμένα δέντρα και φυλλωσιές που φυτοζωούν ανεξάρτητα με τις συγκυρίες.
Οι δρόμοι αποκρυπτογραφούνται μονάχα καθώς τους περιδιαβαίνεις. Βηματισμοί που εναλλάσσουν το ρυθμό τους για την εκμηδένιση της απόστασης είναι ικανοί να σε οδηγήσουν αρκετά μακριά. Κι εσύ, ακόμα ακροβατείς. Θυμήσου τους στίχους που ήταν με μαύρο σπρέι γραμμένοι στον ξεθωριασμένο τοίχο λίγο πριν την αποβάθρα στη δεξιά μεριά του λιμανιού:

« Πες μου για τους πλανήτες,
πες μου να γίνουμε στο διάστημα αλήτες,
με μια καρδιά για πλοίο
και μια φλογισμένη σκέψη για το κρύο.

Πες μου για τους ανέμους,
για κάτι ήλιους ξεχασμένους,
για κάτι γαλάζιους τρελαμένους…
μόνους κι ελεύθερους
στο διάστημα δραπέτες.

Πες μου,
που σταματάμε το ταξίδι;
Στην Ανδρομέδα ή στον Σείριο;».

Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί κι απόψε. Κοίταξε μπροστά σου. Στο πλάι σου. Στα δεξιά, στα αριστερά σου. Δεν ξέρω για εσένα αλλά εμένα μου αρέσει να δραπετεύω σε κάθε ευκαιρία. Από το μηδέν μέχρι το άπειρο. Εσύ, θα συνεχίσεις να ακροβατείς; 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τάνια Βουδούρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

45 shares

See You In FB