Διαχρονικό° φοριέται σε όλα τα φύλα!

της Ελένης Σ. Αράπη
(Ανεμόεσσα Σκέψη)

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου».

Η τοξικότητα των ανθρώπων μετριέται από το δηλητήριο, που μέσα τους κουβαλάνε.

Από τα γραμμάρια της ψυχής,
που έχουν ξεπουλήσει ψάχνοντας να θηρέψουν, στην καλύτερη λίγο από το φως, στην χειρότερη ένα πιατο φαΐ.

«Φίλοι» με ζωγραφισμένα χαμόγελα, σερνόμενοι χαμαιλέοντες, θα τους ανταμώσεις να στέκουν πλάι σου πάντα στα τέσσερα.

Κίβδηλοι κόλακες, έτοιμοι να σου προσφέρουν όλες τις υπηρεσίες,
να ζητιανέψουν λίγο από τον οίκτο σου, γιατί τον θαυμασμό δεν μπορούν, ούτε στα όνειρά τους να κερδίσουν.

Και μην γελαστείς, όλοι οι Ιούδες θα σε προσεγγίσουν με ανοιχτές αγκάλες, σου φιλάνε τα χέρια – μη σου πω και τα πόδια, οι χαμερπείς – στοχεύοντας πάντα να σε εξομοιώσουν, μην αντέχοντας
«το πολύ», την αλήθεια.

Στέκουν πλάι σου όταν πονάς, κομμάτια γίνονται – δεν τους είναι δύσκολο εξάλλου, φύσει κομματιασμένοι είναι – για να σε πείσουν για την αγνότητά τους.

Στη χαρά σου όμως, πώς να χαρεί η ψυχή τους, όταν ψυχή δεν έχουν.

Εντελώς ξαφνικά αρχίζει και λιώνει το προσωπείο, ξεπροβάλλει το απρόσωπο κενό τους. Μακάρι να ήταν σκοτάδι, θα είχες ένα λόγο να το φωτίσεις, μα «το μηδέν» πως «ένα» να το κάνεις;

Κι εκεί ξεπροβάλλουν τα καλά τροχισμένα τους δόντια, κατευθείαν την καρδιά σου στοχεύουν.
Το δηλητήριο τους γύρω σου έχουν απλώσει.

Κι εσύ ανεπαισθήτως βρίσκεσαι ξαφνικά να περικυκλώνεσαι, χωρίς να μπορείς άχνα να βγάλεις.

Λάθος! Μην παρεξηγείς τις σιωπές μου.

Και εσύ… κι εσύ… κι εσύ, αγαπημένε μου αδερφέ!

Βράζει το δίκιο εντός μου.
Κι ας σωπαίνω.

Φυλάξου.

Πρόσεχε τη στιγμή που το θήραμα, θύτης θα γίνει και θα σε ποτίσει με το δηλητήριο που επιμελημένα σκόρπισες γύρω του.

Γιατί μέσα του όσες σταγόνες και αν προσπάθησες να σταλάξεις, το αίμα του δεν βεβηλώνεις.

Ακόμα και αν το πόνεσες – παροδικά πάντα – ισχυρό αντίδοτο έχει την ίδια του την ψυχή.

Και η καθάρια ψυχή, αλώβητη μένει, δε γνωρίζει από δηλητήρια, από επίπλαστες ηθικές – ηθικούληδες που τη σήψη και τη δυσωδία, καμουφλάρετε με τα πιο ακριβά σας αρώματα- από βούρκους και λάσπες.

Θάλασσα είναι που ξεπλένει τα πάντα, ακόμα και την βρώμα σας, αναβλύζοντας από μέσα της μόνο Αγάπη.

Θυμήσου λοιπόν για τελευταία φορά.

«Η Ηθική δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά

ή είσαι Κύριος με όλα τα γράμματα να καίνε τις σάρκες σου

ή το βουλώνεις και βλέπεις κατάματα το τέρας που εξέθρεψες.

Μην σκιάζεσαι… είσαι Εσύ».

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

14 shares

See You In FB