Δεύτερες ευκαιρίες

της Δέσποινας Τσαναξή

«Πάμε να φύγουμε». Αυτό θυμάμαι από την τελευταία μας φορά. Αυτή η φράση αναμοχλεύει συνέχεια στο μυαλό μου. Είχα μείνει στην πόρτα να σε κοιτώ μ’ ένα παγωμένο βλέμμα. Βλέπεις, τότε δεν μ’ άγγιζαν οι λέξεις σου, δεν μ’ άγγιζαν οι πράξεις σου, δεν μ’ άγγιζες ούτε και εσύ. Έκλεισα την πόρτα μ’ εσένα απ’ έξω. Ένιωθα ακόμα τα μάτια σου πίσω να με κοιτούν και με μία έκκληση να μου λένε «Έλα να δραπετεύσουμε μαζί. Δεν θα είσαι μόνη σου. Δεν θα σε ξαναφήσω». Είχα πάρει όμως την απόφαση μου να μη σε ακολουθήσω. Στάθηκες για κάμποσα λεπτά και ύστερα άκουσα τα βήματα σου να απομακρύνονται. Έφυγες.

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε και την σκέψη σου την κάλυψα με ανούσια πράγματα που μου προσέφεραν παροδικές στιγμές ευτυχίας. Διέκοψα τις επαφές με φίλους και γνωστούς και άρχισα να χτίζω τα δικά μου τείχη ασφαλείας. Η μορφή σου είχε πια αλλοιωθεί στο μυαλό μου. Και όλες οι μάταιες προσπάθειες μου να σε επαναφέρω στην μνήμη μου κατέληγαν στο κενό. Η ζωή μου μαζί σου, τώρα πια, έμοιαζε σαν ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους, μη μπορώντας όμως να προσδιορίσω τον πρωταγωνιστή της. Σκόρπιες σκηνές και κομμένες προτάσεις είχαν σφηνώσει στο υποσυνείδητο μου και έκαναν τακτικά την εμφάνιση τους στο όνειρο μου.

Πια, έτσι έμαθα να ζω. Να καλύπτω την μιζέρια μου κάτω από το πέπλο της καθημερινής μου ρουτίνας. Περνούσα όμορφα, δεν θα στο κρύψω. Τίποτα δεν τάραζε την ηρεμία μου και απολάμβανα τις στιγμές της απόλυτης μοναξιάς μου. Ένιωθα σαν γαλήνια θάλασσα τις ώρες του δειλινού.

Μία από εκείνες τις μέρες λοιπόν, αποφάσισα πως έπρεπε να αφιερώσω στον εαυτό μου λίγο χρόνο. Παίρνοντας τα απαραίτητα -ένα κουτί τσιγάρα, ένα χαρτί και ένα στυλό- άρχισα να κατηφορίζω τον δρόμο για την παραλία. Φτάνοντας εκεί, ξάπλωσα στην αμμουδιά και άρχισα να ακούω τον ήχο των κυμάτων καθώς ξαλαφρώναν στην στεριά. Ξαφνικά κατάλαβα πως σε σκεφτόμουν, μη μπορώντας να ελέγξω το μυαλό μου. Πάμε να φύγουμε, έγραψα στο χαρτί. Μα το τσαλάκωσα και το πέταξα μακριά. Δεν ήμουν έτοιμη να έρθω αντιμέτωπη με την ανάμνηση σου. Φεύγοντας, προσπάθησα πολύ να επαναφέρω την ζωή μου και την σκέψη μου στην αρχική τους τάξη. Όμως εκείνη η μέρα ήταν σημαδιακή.

Σε συνάντησα το βράδυ κάτω από την είσοδο μου.

Κρατούσες το χαρτί που πέταξα.

Στα μάτια σου είχες ακόμα εκείνο το βλέμμα. Δεν χρειαζόταν να πεις πολλά.

Ναι, είναι η απάντηση μου.

Ναι, ας φύγουμε από εδώ.

Και αν είναι για ακόμα μία φορά αυτό το λάθος μου, προτιμώ να το ξαναζήσω από την αρχή του. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

91 shares

See You In FB