Δεν θέλω πια να φεύγω

της Μαριλένας Κολλάρου

Κάποτε ξεκινώντας να σβήνεις, θα καταλήξεις τελικά να μαζεύεις ευλαβικά τα τρίμματα της γόμας και θα γλυκοφιλάς, όσα αφήνεις πίσω. Κάποιες φορές, όσο κι αν σβήσεις αδυνατείς να διαγράψεις· μη μετρήσιμο υλικό το πάθος, το οποίο εξελίχθηκε σε έρωτα κι ανάγκη, η οποία δεν επιτρέπει να ξεχωρίζεις τον άλλον από τον εαυτό σου, μονάχοι εσείς, και κάποιοι γύρω. Αφηρημένα σώματα, αδιάφορα πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν τη μορφή που αγαπάς. Αδιάφορα, κι αυτή είναι η μόνη ιδιότητα τους.
Κυνήγησα τον έρωτα· σας το λέω εγώ, που αμφισβήτησα τον εαυτό μου πιστεύοντας σε εμένα. Έλεγα, «αγαπάς και ξε-αγαπάς», «κάνεις λάθη και περνάνε». Τελικά, όντως περνούν, μα αφήνουν βαθιές ουλές και ευαίσθητα σε κάθε ανάμνηση σημάδια. Κάθε μέρα ξεχνώ, κάθε μέρα δεν θέλω να ξεχάσω. Θέλω να ζήσω εκεί, στη γνώριμη πίκρα, στις μυρωδιές που έχω συνηθίσει. Δεν θέλω πια να φεύγω, δεν αντέχω πια να μένω· να προσπεράσω δεν καταφέρνω κι ετούτον τον μήνα.
Κάποτε αναρωτιέσαι, πώς έγινε έτσι; Ποιος φέρθηκε για εμένα, χωρίς να είναι εγώ; Ποιος εαυτός κρατά και ποιος αφήνει κάθε καλό να φεύγει, σχεδόν διώχνοντάς το; Έτσι που στο τέλος, όλοι θυμόμαστε κι όλα πρέπει να τα ξεχνάμε…
Παρασυρθήκαμε, θα ζήσουμε παντοτινά ερωτευμένοι, όμως θα ζήσουμε ποτέ μαζί; Δεν θέλω πια να φεύγω από εκεί που παρασυρθήκαμε…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

48 shares

See You In FB