Δεν πιστεύω στο τυχαίο!

της Μαρίας Στυλιανού

Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ δεν πιστεύω στο τυχαίο, ούτε φυσικά στο μοιραίο! Όλα μα όλα, γίνονται για ένα σκοπό.

Μια γνωριμία με μια φίλη, για παράδειγμα, που μπαίνει στη ζωή σου μόνο και μόνο για να στην αναστατώσει, για να ρουφήξει τη δροσιά της ψυχής σου, για να σου κλέψει το φως και τη θετικότητα που εκπέμπεις, για να νιώσει λιγάκι σαν εσένα, μια που δεν έχει τα κότσια να γίνει σαν εσένα, μια που ποτέ δεν θα γίνει κάτι σημαντικό στη ζωή της. Ένα άτομο που θα σε ντοπάρει με τοξικές ουσίες, που θα σε κάνει να νιώσεις αδυναμία. Εσένα, που έχεις δώσει μαθήματα δυναμικού χαρακτήρα, εσένα που τα ‘χεις βάλεις με τα μεγαλύτερα θηρία, που δεν κώλωσες πουθενά. Κι όμως, αυτό το ανθρωπάριο της κακιάς ώρας, θα σε αποδυναμώσει στιγμιαία, θα νιώσεις πως χάνεις τη ζωή μέσα απ’ τα χέρια σου.

Γι’ αυτό χρειάζονται οι άμυνες, οι δικλίδες ασφαλείας, γι’ αυτό επιβάλλεται να θωρακίζουμε τον εαυτό μας ερμητικά, γι’ αυτό έχουμε την υποχρέωση να αυτοπροστατευτούμε, για να μην αφήνουμε αυτά τα σκουλήκια να εισχωρούν στην ψυχοσύνθεσή μας σαν πεινασμένα κοράκια που θέλουν να μας κατασπαράξουν τη σάρκα από την ζήλια τους. Δεν μπαίνει ένα τέτοιο άτομο στη ζωή μας, χωρίς να του το επιτρέψουμε, μπαίνει γιατί βρίσκει την πόρτα μας ανοιχτή. Από εμάς εξαρτάται λοιπόν, σε ποιους επιτρέπουμε να μας πλησιάζουν, από εμάς εξαρτάται επίσης, σε ποιους θα δώσουμε το κλειδί.

Γνωρίζεις τον ένα, τον μοναδικό, νομίζεις πως κέρδισες τον πρώτο λαχνό στην κλήρωση της μοίρας σου. Πέφτεις με τα μούτρα, παραδίνεσαι, γίνεσαι χαλί να σε πατήσει. Ξεχνάς τα πάντα, πουλάς τους πάντες, μιλάς σαν δεκαοκτάχρονο παιδί που δεν ξέρει τι του γίνεται. Αγοράζεις με τη μία το παραμύθι, νιώθεις πως πετάς με ιδιωτικό τζετ στα ουράνια. Μιλάς για ευτυχία, για ολοκλήρωση, τη στιγμή που δεν έχεις ακόμα δοκιμάσει αυτόν τον έρωτα, δεν τον έχεις περάσει από κόσκινο για να βεβαιωθείς για τα βάιπς της αντοχής του. Όλα, παίρνουν το χρώμα της χαράς, το άρωμα του πάθους, μοιάζουν αλάνθαστα, μοναδικά. Ώσπου, να φας τη σφαλιάρα της απογοήτευσης και να συνέλθεις, να καταλάβεις πως το ροζ, τελικά σου βγήκε μαύρο και ο έρωτας, δεν ήταν αυτό που νόμιζες, αυτό που προσδοκούσες.

Ποιος ο λόγος να βιάζεσαι; Ποιος ο λόγος να βγάζεις γρήγορα συμπεράσματα; Γιατί δεν αφήνεις το πλήρωμα του χρόνου να σου δείξει, να σου δώσει τις απαντήσεις που ζητάς; Γιατί τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο; Γιατί σου αρέσει να μαζοχίζεσαι και να πληγώνεσαι;

Κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας, μόνο και μόνο για να μας λεηλατήσουν το είναι, για να κλέψουν από εμάς. Όλα, βεβαίως έχουν τον σκοπό τους όπως και τον προορισμό τους. Από εμάς θα εξαρτηθεί η είσοδος αλλά και η παραμονή τους κι από εμάς θα εξαρτηθεί το μέγεθος της ζημιάς που θα τους επιτρέψουμε να μας κάνουν.

Το σίγουρο είναι, πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η μια πλευρά του νομίσματος μιλά για μάθημα ή άλλη πάλι, μιλά για τιμωρία. Στο χέρι σου είναι, τι θα διαλέξεις!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

74 shares

See You In FB