Δεν μου αξίζεις

της Βίκυς Μπάλλου

«Και να θυμάσαι πώς τα βράδια θα κοιμάμαι πλάι σου.
Θα μπλέκομαι στα όνειρά σου, σε κάθε του κορμιού σου σπιθαμή.
Και να θυμάσαι πώς μόνος ποτέ δεν θα βρεθείς, θα ’μαι πάντα εκεί,
δίπλα σου, σιμά σου. Σύντροφος και προστάτης.»

Κοιτάζω το λευκό χαρτί με τα πληγωμένα πάνω του λόγια.
Υποσχέσεις, μονόπλευρα αισθήματα, παραδομένη ψυχή.
Ένα δάκρυ κυλά πάνω στα γραμμένα και μπερδεύεται με το μαύρο μελάνι.
Δεν διακρίνω πια τις λέξεις.

Αντικρίζω το είδωλό μου στον απέναντι καθρέφτη. Σκουπίζω τα δάκρυ με τ’ ανάστροφο του χεριού και με κοιτώ στα μάτια.
Και ξαφνικά, μια φωνή –μάλλον της λογικής απεσταλμένη – μου ψιθυρίζει πως δεν μου αξίζει όλο αυτό.
Είναι άδικο εγώ να σου χαρίζω τέτοια λόγια και εσύ να μου πετάς μισόλογα και πράξεις δίχως ουσία. Είναι ανέντιμο να εμποδίζω τον πραγματικό έρωτα να με πλησιάσει για τα δικά σου κόλπα και ηλίθια παιχνίδια. Να αρκούμαι στο τίποτα, ενώ υπάρχει το αντίθετό του.

Είχα πει πως μου αρκούσε να μείνω σε μια γωνιά της ζωής σου. Να σε κοιτώ – έστω για λίγο – κι ας χαρίζεις τα ομορφότερά σου βλέμματα σ’ άλλων τα μάτια. Να μου προσφέρεις ελάχιστα αγγίγματα – κι ας αγκαλιάζεις τις νύχτες ξένα σώματα. Έλεγα πως κάθε πρωί θα ξυπνά η σκέψη μου μαζί σου – κι ας μπλέκεται η ανάσα σου με άλλες αναπνοές.

Ωραίο το σενάριο ε;
Εγώ να νιώθω, εγώ να πονάω – σιωπηλά πάντα – και εσύ να τριγυρνάς μέσα στη ζωή μου και να καταστρέφεις τις στιγμές.

Όμως όχι, δεν θα σου κάνω αυτή τη χάρη.
Δεν θέλω μια γωνιά στη ζωή σου. Αφού δεν είμαι κομμάτι της κεντρικό, δεν θα ‘μαι τίποτα. Θα ‘μαι με εκείνον που αγαπά τη ζωντανή, γεμάτη θόρυβο παρουσία μου.
Δεν θέλω τα λιγοστά σου βλέμματα ούτε τα δήθεν τυχαία αγγίγματά σου. Προτιμώ να μοιραστώ τα αισθήματα μου με εκείνον που μόνο τα δικά μου μάτια αναζητά.
Όχι! Τα πρωινά δεν θα ξυπνώ μαζί σου. Θα ξυπνώ με εκείνον που μου χαρίζει τα ωραιότερα βράδια – κάτι που εσύ ποτέ δεν κατάφερες.

Δεν είμαι φτιαγμένη για τα μισά, τα μέτρια και τ’ ανάξια.
Προτιμώ τα ολοκληρωμένα, τ’ αληθινά και τ’ αξιόλογα.

Μην φωνάξεις λοιπόν τ’ όνομά μου ξανά. Μην με αποζητήσεις πια. Φεύγω.
Μείνε εσύ στα φθηνά, στα εύκολα. Στα ισάξιά σου.
Και άσε εμένα με εκείνον που μαζί του θα μοιραστώ έρωτα ατόφιο.

Ξανακοιτάζω το βρεγμένο μπροστά μου χαρτί. Δεν φαίνονται πια οι δακρυσμένες λέξεις.
Τα χέρια τσαλακώνουν και σκίζουν όσα έγραψαν. Μαζί και εσένα.
Δεν δέχονται τα χείλη να πουν πώς σ’ αγαπούν.
Η καρδιά ξυπνά από το λήθαργό της και αποφασίζει άλλους χτύπους να μην σου χαρ(αμ)ίσει. Γιατί δεν της αξίζεις.

Γιατί δεν μου αξίζεις!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

120 shares

See You In FB