Δεν είσαι μόνος

της Μαρίας Βασιλάκη

Καλώς ήρθες παράξενε στον κόσμο μου. Συγγνώμη για το χαρακτηρισμό. Βλέπεις όλοι μας παράξενοι είμαστε. Μη νιώθεις μόνος. Δεν είσαι. Είμαστε πολλοί οι χαλασμένοι, οι παράταιροι αυτού του κόσμου. Και ξέρεις κάτι; Αυτό είναι το ωραίο. Θα ΄ταν βαρετό να ήμασταν όλοι φτιαγμένοι, τέλειοι, ολοκληρωμένες αυτόφωτες προσωπικότητες. Είμαστε όμως άνθρωποι που παλεύουν για το καλύτερο. Και μέσα σ’ αυτό το χάος μας χάνουμε και μας βρίσκουμε καθημερινά. Σε κάθε πάλη, σε κάθε τσακωμό, σε κάθε προσπάθεια να φωτίσουμε τον κόσμο με το μέσα μας. Πασχίζοντας για αποδοχή. Πρώτα απ’ όλα αποδοχή απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό που τόσο πολύ αγαπάμε να μισούμε. Κι έπειτα από τους άλλους. Γιατί κακά τα ψέματα το να έχεις και κάποιον άλλον να πιστεύει σε σένα σου δίνει φτερά για να πετάξεις. Μια ελπίδα και λίγη φωτιά για να κάψεις συθέμελα ό,τι σε βαραίνει. Γι’ αυτό καλώς ήρθες και σε αγκαλιάζω που είσαι μοναδικός αλλά που τόσο μου μοιάζεις.
Βλέπεις, μόνοι γεννηθήκαμε και μόνοι μας θα πεθάνουμε. Και στο μεσοδιάστημα, συναντούμε και μερικούς ανθρώπους που θα μας καταλάβουν. Αυτό είναι. Αυτή είναι η ζωή που αν είμαστε τυχεροί θα τη ζήσουμε στο μεδούλι της. Αλλιώς θα πεθάνουμε δυστυχισμένοι. Και ας μη φοβόμαστε τόσο τη μοναξιά παρά μόνο την κακή συντροφιά. Αυτή που δίπλα της χτυπάμε τους εαυτούς μας τόσο σκληρά. Έμαθα να διαλέγω ανθρώπους που τρέφουν το μέσα μου. Που είναι εκεί για μένα όπως και να είμαι. Για τον πραγματικό εμένα. Με αποδέχτηκαν με τα ψεγάδια μου και με άντεξαν στα πιο δύσκολα και παρά τα λάθη μου.
Γι’ αυτό να ξέρεις πως εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές δεν είσαι μόνος σου. Όλοι μαζί πασχίζουμε για κάτι καλύτερο. Κανείς δεν τα έχει ανακαλύψει όλα, γνωρίσει όλα. Όλοι προσπαθούμε. Για να εξελιχθούμε στον ανώτερο μας εαυτό, να φτιάξουμε τη ζωή μας κομμάτι-κομμάτι σαν το πιο όμορφο παζλ που έχουμε ποτέ φτιάξει. Και θα τα καταφέρουμε, το πιστεύω. Κι ακόμα κι αν δεν γίνει, το ταξίδι αυτό σε αποζημιώνει. Όλη αυτή η πάλη σε ωριμάζει. Και πάλι κερδισμένος είσαι μ’ ακούς; Γι’ αυτό μην το βάζεις κάτω. Μπορεί τώρα να σου φαίνεται δύσκολο μα σε λίγο καιρό θα ξέρεις ακριβώς το γιατί και όλα θα βγάζουν νόημα για σένα.
Κι όσο για μένα μην νομίζεις πως έχω όλες τις απαντήσεις για τη ζωή και τα θέλω μου. Όχι. Τα αναζητώ όμως. Κάθε μέρα προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με τον εαυτό μου και τους γύρω μου, κάπου κάπου να ταιριάξω στα πρέπει της κοινωνίας, στα δικά μου θέλω και σε μια ζωή που μόνο αβεβαιότητα και άγχος με γεμίζει. Είμαστε πολλοί οι αταίριαστοι, στο ξαναλέω. Μα τα σπασμένα μας φτερά γίνονται ασπίδα να μας θωρακίσουν για το μέλλον. Η δική μου Ιθάκη βρίσκεται κάπου κοντά. Και θα τη βρω πάση θυσία. Κι ίσως να σου μοιάζει τελικά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB