Δεν ανήκω πουθενά

της Μαρίας Βασιλάκη

Nιώθω πως δεν ανήκω πουθενά. 

Η μοναξιά είναι ένας παλιόφιλος.

Το κενό μέσα μου ξεχειλίζει και η σκιά μου παγώνει.

Θέλω να φύγω.

Η δειλία πάντα με τρόμαζε.

Δεν θα τους δώσω την ευχαρίστηση.

Το κελί μου στένεψε και δε με χωρά πια.

Ώρα να το σκάσω. Έτσι έκανα πάντα.

Aπό ανθρώπους που δεν μου έκαναν. Από σχέσεις που με περιόριζαν.

Φοβάμαι. Φοβάμαι και την ίδια τη ζωή. Τόσες πολλές επιλογές. Τόσα λάθη να γίνουν και

τόσους ανθρώπους να απογοητεύσω.

Με τρομάζει το άγνωστο. Μα οι αλυσίδες είναι για να σπάνε.

Θέλω να είμαι ζωντανός.

Να αγαπώ, να χορεύω, να ταξιδεύω, να γελάω, να γελάω…

Σ’αυτόν τον κόσμο, βλέπω ρομπότ.

Με προορισμό να γίνουν κάτι σπουδαίο, αντί για ελεύθερα πουλιά.

Κατευθυνόμενα, λυπημένα και εγωιστικά.

Χρήμα και δόξα σαν καρκίνοι που εξαπλώνονται.

Βλέπεις, οι ιδέες και τα όνειρα με κάνουν «ρομαντικό»

Η ματαιοδοξία, ντύνει τα κίβδηλα πρόσωπά τους με χρυσά κοσμήματα.

Οι ιδέες, αλλάζουν τον κόσμο.

Οι ιδέες, κάνουν τον κόσμο να ερωτεύεται.

Οι ιδέες, είναι που μας ενώνουν.

Οι ιδέες, μ’έκαναν να σ’αγαπήσω.

Πρεσβεύω ιδέες και τις ακολουθώ.

Γύρω μου, όλοι είναι ίδιοι. Τόσο απελπιστικά ίδιοι.

Οι ίδιες ανέκφραστες μάσκες, τα ίδια επιφανειακά συναισθήματα.

Άνθρωποι, υψηλής κοινωνικής τάξης , ανώτεροι από εμένα.

Ικανότητες με λεφτά, αγορασμένα όνειρα και θαμποί στόχοι από ακριβά γυαλιά.

Ακριβά ρολόγια μετράν τις ώρες τους.

Σκοπός χωρίς ουσία.

Βήμα αργό σε μεταξένιους δρόμους.

Οι χαμένοι της ζωής.

Αηδιάζω με την ένταξή μου στον κόσμο τους. Δεν ανήκω πουθενά.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

123 shares

See You In FB