Δειλία ή Έρωτα;

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

-«Κι αν κάτι που κατάλαβα στη ζωή χρόνια μετά είναι πως το μόνο που μετρά και σε κρατά είναι ο έρωτας. Αυτό μόνο ψάχνω».
-Και ερωτεύτηκες πολλές φορές;
-Τόσες έστω να ξέρω πως είναι.
-Και πώς ξέρεις με σιγουριά πως ήταν έρωτας και όχι απλά ενθουσιασμός;
-Ξέρω. Γιατί δεν είμαι παιδί να ενθουσιάζομαι.
-Και πόσες φορές έχεις ερωτευτεί;
-Δύο αλλά τη μία τη διαγράφω
-Δε μπορείς να διαγράφεις φορές. Για να ένιωσες έντονα συναισθήματα για να ένιωσες έτσι κάποιος θα στα προκάλεσε και άρα μόνο κερδισμένος μπορεί να είσαι.
Κι αν έφαγες τα μούτρα σου; Κι αν πληγώθηκες;
Και τι; Πάλι απ’ τους τυχερούς είσαι. Άλλοι δεν το ‘ζησαν καθόλου. Δεν πήραν ούτε την πρόγευση. -Μα τα ‘κανες όλα; Έκανες ότι μπορούσες;
-Έκανα αρκετά. Τόσα όσα μπορούσα να αντέξω. Και έπεσα χαμηλά. Τόσο όσο μπορούσα να με σηκώσω.
-Φοβήθηκες ε;
-Στιγμή. Απλά δεν ήταν αμοιβαίος. Κι αν δεν είναι αμοιβαίος ο γαμημένος δε λέει.
-Η επιμονή πιστεύω πως όλα τα νικάει. Αν της έδινες να καταλάβει. Αν την άφηνες να δει.
-Μα δεν ήθελε. Με το ζόρι αυτά δε γίνονται.
-Σίγουρα όχι μα και τα θέλω δε σβήνονται. Αν ναι, τότε ποτέ πραγματικά δεν ήταν. Όσο δε σβήνουν προσπαθείς. Τους το χρωστάς.
-Έχεις ζήσει ποτέ τον έρωτα τον αμοιβαίο; Και δεν είναι ανάγκη να είστε μαζί, να έχετε σχέση, να υπήρξατε.
-Νομίζω πως όχι. Όχι.
Νόμιζα. Ενθουσιασμός ίσως. Αλλά αυτό που λες όχι.
Και υπάρχει;
-Φυσικά και υπάρχει.
-Και αν ναι, δε γίνεται να τον βρήκες και να τον άφησες. Κι αν ναι, όχι δεύτερη φορά. Κάτι λάθος κάνεις.
-Δίνω λάθος εντυπώσεις και την πατάω. Άντε να αποδείξεις μετά ότι δεν είσαι ελέφαντας.
-Τα δείγματα είναι για να φτιάχνονται και άμα έχει αξία για σένα μπορείς να δείξεις ποιος είσαι. Όσο χρόνο κι αν σου πάρει. Αρκεί να φτάσει στον άλλον. Να ξέρεις ότι το ‘δε. Κι ας μη γίνει τίποτα στο τέλος. Να πεις όλα τα ανείπωτα. Αυτά που έπινες για να μην πεις. Και ακόμη και πιωμένος, λέξη δεν είπες.
Όταν θες να πεις κάτι, το λες γιατί περνάνε οι στιγμές.
-Και η δεύτερη φορά; Ήμουν εγώ; Και τι έκανες; Τίποτα δεν έκανες. Τώρα ξέρω πως καμιά τους αρκετά δεν έκανες.
Και να σου πω και κάτι; Τους δειλούς τους λυπόμουν. Από πάντα. Αυτό είναι και που πυροδοτούσε τις φυγές μου όλες. Κάθε που πήγαινα να τους μοιάσω.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

49 shares

See You In FB