Δε σε ξαναείδα

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Δε λησμονώ, μια σύντομη βόλτα προτού να φύγεις για άλλα μέρη, δε λησμόνησα. Είχες πολλά να κάνεις κι εγώ σε άφηνα να ανοίξεις όσες πόρτες είχες για ευκαιρίες. Γιατί η ευκαιρία είναι κάτι που ανοίγεται μπροστά σου, χωρίς απαραίτητα να έχεις κάνει πολλά. Την αρπάζεις, πριν προλάβει ο αέρας να φυσήξει. Είχες ταλέντα και σβελτάδα. Κι εγώ δε μπορούσα, παρά να είμαι το ανοιχτό πανί στις περιπλανήσεις σου. Ελπίζω να κουβαλάς κι εσύ κάτι δικό μας, κάτι μοναδικό, κρυφό. Μια στιγμή που μοιραστήκαμε στα σιωπηλά, διακριτικά. Που δε σκοπεύεις να τη μεταφέρεις σε τρίτα αφτιά, γιατί θα σβήσει άδοξα και άχαρα στην άκρη της γλώσσας. Μια στιγμή που ν’ ανήκει μοναχά σε δυo ανθρώπους.

Κλείνω τα μάτια και σε σκέφτομαι να ταξιδεύεις. Περιπλανιέσαι παντού, σε δρόμους, ουρανούς και θάλασσες. Είσαι χαρούμενος, σαν τότε που οι παλάμες σου μου χάιδευαν τα μάτια και με ταλάντευε η παρουσία σου;  Ή στέκεσαι με εκείνα τα μάτια τα μελαγχολικά, που τα αναγνώριζα, τα παρηγορούσα… Στο κρύο μωσαϊκό μας, εκεί που κρέμονται τα ρούχα σου, βυθίζομαι στο πάτωμα, μυρίζω τα χνώτα σου. Ό,τι σημάδι άφησες, όποια μυρωδιά ανδρική, μοναδική.  Οι θύμησές μου εξημμένες, γυρεύουν να στεριώσουν στο μυαλό μου. Νιώθω μουδιασμένη και ήδη ονειροπαρμένη, δε μπορώ να τις σταματήσω. Αφήνομαι, θυμάμαι εσένα βασιλιά κι εμένα να διαλέγω ρόλους. Τη μια θα ήμουν πριγκίπισσα, κοκέτα, την άλλη βασίλισσα και δούλα. Με άφησες βιαστικά, επιπόλαια. Να τα κάνεις όλα τώρα, όλα γρήγορα. Στο σήμερα ριζοβολούσες, ενώ μέλλον και παρελθόν τα απέφευγες. Τώρα πιστεύω, τα κατάφερες. Τώρα φωνάζω, ΣΥΝΗΘΙΣΑ ΚΙ ΕΓΩ! Ούτε παρελθόν κρατάω, ούτε μέλλον. Ύστερα, σηκώνομαι απ’ το έδαφος ενώ τα δάκρυα υγραίνουν βουβά το στέρνο μου.  

Για τρεις μήνες οι ζωές μας διασταυρώθηκαν. Ήταν οι πιο δοτικοί μήνες που η ζωή μου πρόσφερε. Έμενες σε ένα άνετο ρετιρέ μιας παλιάς πολυκατοικίας, τον καιρό που εγώ άλλαζα ζωή και μετακόμιζα στον ημιόροφο. Ανίχνευσες από την αρχή την αγάπη που έτρεφα για την υποκριτική. Νέα ηθοποιός, στα πρώτα δειλά βήματα,«έστηνα» σιγά-σιγά το όνειρό μου. Με θαύμασες, αναζωπύρωσες τους πόθους μου. Ερωτευτήκαμε κι όταν το λέγαμε στους φίλους, μας λέγαν απερίσκεπτους, μωρούς. «Δε γεννιέται έτσι ο έρωτας μας λέγαν» και ήθελα τόσο να ρωτήσω «πώς αλλιώς γεννιέται;». Μου άνοιξες το σπίτι σου, μου χάρισες τα κλειδιά σου, να μπαίνω στη ζωή σου έτσι απλά και να κάνω πρόβες. Ακόμα κι όταν έλειπες, ήθελες να είμαι εκεί, να εμπνέομαι από το χώρο σου. Σε αισθανόμουν κάθε στιγμή, με απεριόριστη αγάπη, με ανιδιοτέλεια, όπως έκανες κι εσύ σαν να γνωριζόμασταν χρόνια αμέτρητα.  

Στη ραχοκοκαλιά του καλοκαιριού, με κατεύθυνση το Λουτράκι, με μια μηχανή και πολλές ορμές, ψάχναμε για δωμάτια. Μείναμε μια νύχτα, με μια λάμψη που δε λησμονώ. Μια παρέλαση αστεριών μας συνόδευε, σαν να τα βοηθούσε το δροσερό μεταμεσονύκτιο αεράκι. Τα βλέμματά μας έκλεβαν τη δόξα από το φεγγάρι, αναμερίσαμε την ομορφιά της φύσης γύρω μας και επικεντρωθήκαμε στα μάτια. Είχαμε γίνει ένα, ήμουν ασφαλής, αγαπημένη, πλήρης. Τρεις μήνες γεύτηκα τον έρωτά σου και κατάφερα να νιώθω ολοκληρωμένη. Ήταν μια στάλα μες στον ωκεανό και σαν παιδί ξεγελάστηκα. Έμελλε η ζωή να μου πάρει πίσω, ότι για πρώτη φορά μέσα μου είχε γεννηθεί. Είχες υπολογίσει με τη μηχανή να φτάσεις γρήγορα στην Αθήνα, θα κάλυπτες έναν συνάδελφο και θα γύριζες σύντομα. Δεν σε ξαναείδα. Λίγες ώρες μετά χτύπησε το τηλέφωνο. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι αν δεν άκουγα μια αμήχανη, αντρική φωνή, θα ήμουν βέβαιη πως ήταν η Ζωή που γελούσε, με στόμφο, στο ακουστικό.

Τώρα μένω στο διαμέρισμά σου… Προβάρω τα λόγια μου με εσένα θεατή, σε αισθάνομαι, μυρίζω τα ρούχα σου. Ξαπλώνω στο κρεβάτι σου και σκέφτομαι ότι κάπου θα συνεχίζεις να υπάρχεις κι εσύ, όπως κάθε τι που έχει ψυχή. Έχω πίστη πως αυτό που ζούμε -γιατί συνεχίζουμε να ζούμε, εγώ το «Γολγοθά» μου κι εσύ κάτι ακαθόριστο- είναι μια ατέρμονη ευτυχία. Στο τέλος των σκέψεων, αποκοιμιέμαι με μια ψυχή παρηγορημένη και μια ελπίδα για εκείνη την ευκαιρία να πορευθούμε, κάποτε, μαζί, με την πολυτέλεια του χρόνου. Κάθε μέρα με οδηγεί πιο κοντά σε ‘σένα. Γεννιέται προσδοκία, προσμονή μικρού παιδιού.   

Ετικέτες: , , ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

66 shares

See You In FB