Δάκρυα μαργαριτάρια

της Κατερίνας Ζυγουράκη

Υποσχέσεις. Υποσχέσεις παλιές. Και υποσχέσεις καινούριες. Σφραγισμένες με ελπίδα. Με εμπιστοσύνη. Σπασμένες με πόνο. Σπασμένες με δάκρυα. Δάκρυα πολύτιμα. Δάκρυα σαν μαργαριτάρια. Δάκρυα αγάπης. Δάκρυα απελπισίας. Δάκρυα προδοσίας. Και το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια σου. Και αιωρείσαι και πέφτεις χωρίς σταματημό. Ή μήπως δεν πέφτεις εσύ, αλλά πέφτει η καρδιά σου; Μήπως εκείνη γίνεται κομμάτια και όχι το έδαφος που πατάς; Μικρή η διαφορά, δεν ξεχωρίζει.

Είναι τόσο εύκολο να πέσεις στην παγίδα μιας υπόσχεσης. Το αναζητάς, επειδή θέλεις να δώσεις στο μυαλό και την καρδιά σου, ένα πιο ήσυχο μονοπάτι. Ένα τρόπο να γαληνέψει. Κι έτσι επαναπαύεσαι σε μερικές όμορφες φράσεις. Κάνοντας τον εαυτό σου να πιστέψει πως τα λόγια μπορούν να είναι δεσμευτικά. Πως έχουν κάποια αξία μεγαλύτερη από την πραγματική τους. Αλλά οι υποσχέσεις είναι απλά λέξεις και οι λέξεις, αν και στα σωστά χέρια έχουν μεγάλη δύναμη κρυμμένη, στα λάθος χείλη μπορούν να αποβούν καταστροφικές.

Και ίσως να έχεις ξεχάσει και ίσως να έχεις προχωρήσει, και να έχεις μια ζωή διαφορετική και καλή πια, απαλλαγμένη από το βάρος παλιών υποσχέσεων. Αλλά η λησμονημένη υπόσχεση, κάποια στιγμή αναπόφευκτα, θα σε βρει. Τα βράδια που ξαπλώνεις στο κρεβάτι, η κομματιασμένη σου καρδιά θα απαιτήσει να βγει από τη λήθη της. Και το παλιό συναίσθημα είναι τόσο εύκολο να αναβιώσει, σαν να είναι εκεί και να περιμένει στις σκιές, με ένα αγκάθι στο χέρι, έτοιμο να σε τρυπήσει. Χρειάζεται μόνο μια αφορμή, μια λέξη, μια πράξη, ένα μέρος, μια ανάμνηση βαθιά θαμμένη και ξαφνικά μέσα σε μια στιγμή πνίγεσαι στο ίδιο μαύρο κύμα, στην ίδια φουρτουνιασμένη θάλασσα, όπως τότε.

Μα οι υποσχέσεις είναι για τα παιδιά, είναι για ανθρώπους αφελείς, είναι της στιγμής, βραχύχρονες λύσεις σε μια ανησυχία. Όταν οι σχέσεις τελειώνουν, παύουν και οι υποσχέσεις. Και είναι άδικο να κρατάς με το έτσι θέλω τους ανθρώπους υπαίτιους για λόγια παλιά, που ειπώθηκαν πάνω στη στιγμή και το συναίσθημα. Τότε τα ένιωσαν, τα πίστεψαν, δεν μπόρεσαν πιο πολύ από τόσο. Ο καθένας αγαπάει όσο μπορεί, φτάνει μέχρι εκεί που μπορεί. Εσένα όμως, κανείς δεν σε ανάγκασε να δεσμευτείς, κανείς δεν σε ανάγκασε να εμπιστευτείς και να στηριχτείς με όλη σου τη δύναμη. Φταις λοιπόν για την καταστροφή σου. Δεν είσαι λοιπόν θύμα κανενός άλλου παρά του ίδιου σου του εαυτού.

Τις μέρες ή τις νύχτες λοιπόν, που τα θαμμένα λόγια έρχονται να σε πονέσουν, να θυμάσαι μόνο πως είναι απλά λόγια και έχουν τη δύναμη που εσύ τους δίνεις. Και τα κύματα που σκεπάζουν το κεφάλι σου τα ελέγχεις μόνο εσύ και με τη θέληση μπορείς να τα δαμάσεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB