Aυτοί που αγαπούν

της Μαρίας Βασιλάκη

Είναι βράδυ. Η ώρα περνά αργά και βασανιστικά σαν να μη θέλει να ξημερώσει. Ησυχία απλώνεται στην πόλη. Ούτε πολλές φωνές, ούτε η γνωστή κίνηση. Σαν όλοι να φύγαν.

Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ησυχία με ηρεμεί μα κάπου κάπου με τρομάζει.

Τα φαντάσματα ντύθηκαν άνθρωποι και η μοναξιά φόρεσε το μαύρο της πέπλο.

Παράξενη νύχτα, διαφορετική. Τ΄αστέρια στέκουν στον ουρανό αγέρωχα, ακούνητα σαν στρατιωτάκια, ομορφαίνοντας τη μαύρη νύχτα όσο η κουρτίνα χορεύει στους ρυθμούς του ανέμου. Η απουσία σου ντύνει με θλίψη τη νύχτα κι εγώ προσπαθώ να βρω τρόπους να μη σκέφτομαι. 

Η μοναξιά με επισκέφτηκε πάλι. Ούτε στην αγκαλιά των φίλων δεν μπόρεσα να βρω παρηγοριά. Ξαφνικά, ένιωθα παράταιρη, ξένη.

Τίποτα δεν με ικανοποιούσε από δαύτους. 

Μόνο εκείνος τριγυρνούσε στο μυαλό μου. Μου έλειπε πολύ. Ήταν πάντα εκεί για μένα όταν όλοι οι άλλοι το έβαζαν στα πόδια. Με άκουγε και με βοηθούσε σε κάθε μου πρόβλημα. Μπορούσε να καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά μόνο απ’ τα μάτια. Τα διάβαζε και άκουγε όσα του φώναζαν.

Και στα καλά ήταν παρών. Χαιρόταν διπλά και με αγκάλιαζε με όλη του τη δύναμη σαν να μου ‘λεγε μπράβο.

Ώρες ώρες μου ‘ρχεται να φωνάξω μήπως μ’ακούσει εκεί μακριά.

Μα δεν το κάνω, γιατί φοβάμαι μήπως τα συναισθήματα σκορπίσουν δεξιά κι αριστερά στον έναστρο ουρανό κι ύστερα χαθούν.

Δεν βρίσκω άλλα λόγια να περιγράψω την αγάπη μου

Βουβές οι λέξεις δεν φάνηκαν αντάξιες των προσδοκιών μου.

Τα φώτα στην πόλη εξακολουθούν ν’αναβοσβήνουν κι εγώ νιώθω ακόμα πιο μόνη.

Λέω στον εαυτό μου να μην παραπονιέται γι αυτό. Έπειτα γίνομαι εγωίστρια και σκέφτομαι πως δεν έχω ανάγκη κανέναν τους. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος και τα πράγματα που έχω ν’ ανακαλύψω τόσα πολλά. Καιρός να σταματήσω ν’ αναλώνομαι σε σχέσεις που δεν προχωράν, σε ανθρώπους που δε μου ταιριάζουν. Καλύτερα μόνος, παρά με λάθος άτομα.

Θα ζήσω για μένα.

Οι άλλοι περαστικοί ήταν και θα είναι.

Σε άλλη ιστορία, εγώ κι αυτός σε μια ταράτσα. Τριγύρω κόσμος μα αδιάφορος.

Ξάφνου μου λέει:

-Είσαι το πιο όμορφο και νοσταλγικό ον που έχω δει.

-Ευχαριστώ.

-Θες να φύγουμε μαζί;

-Μου αρέσει να δραπετεύω από μικρότητες. Φύγαμε!

Και η ιστορία συνεχίζεται με τον ήρωα μας να της κρατά το χέρι. Τ’ αστέρια ψηλά να λαμπιρίζουν και ο ουρανός να αγαλιάζει τις ψυχές.

Η ψυχή μου του ανήκει. Kι ας μην το λέω. Το γράφω εκείνες τις ώρες που πονάν. Εκείνα τα δειλινά που με μαγεύουν,

Τις νύχτες που δεν είναι πλάι μου. Η ουσία της αγάπης βρίσκεται στην απουσία

Κι έχουμε ζήσει πολύ απ’αυτή, δε νομίζεις;

Στα εύκολα όλοι μαζί είναι. Μα ποιος πραγματικά αντέχει στις δυσκολίες;

Λίγοι, που αξίζει να λένε πως αγαπάνε. Αυτοί οι λίγοι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

110 shares

See You In FB