Αχ και να ‘ξερες

της Άννας Χατζηβασιλείου

Και θυμάμαι ακόμα να σου ψιθυρίζω
‘μην προσπαθήσεις να εγκλωβίσεις
τη ζωή και την σκοτώσεις’…
Κι εσύ ανήμπορος να ακούσεις τα λόγια καρφιά,
πήρες ένα σχοινί χοντρό, την έδεσες χειροπόδαρα
και την κλείδωσες σ’ ένα σκοτεινό ασφαλές 
υπόγειο με θέα τα σκονισμένα κλειστά περβάζια.
Νόμιζες για μια στιγμή πως έκανες
ό,τι έπρεπε να κάνει ένας άνθρωπος που αγαπά.
Μα ακόμη οι νύχτες μου εφιαλτικές.
Ακόμη τα ηλιοβασιλέματα μου μνήμες αιματοβαμμένες.
Ακόμη η απουσία σου τελεσίγραφο…
Κι αναρωτιέμαι… πώς γίνεται να μην
ακούς τόσα χιλιάδες χρόνια έναν
σπαραγμό που ξεπερνάει
όλου του κόσμου τη βουή… κάθε φορά στο ίδιο τέμπο,
κάθε φορά στο ίδιο το σταυροδρόμι το γνωστό;
Πώς;

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB