Αυτός που με γοήτευσε αυτός μ’ απογοήτευσε

της Χριστίνας Παλακίδου

Λόγια πικρά. Ηθελημένα και άθελα. Λόγια από φίλους και γνωστούς. Είτε τους τα είπες. Είτε τα είπαν όπως ήθελαν. Μα εγώ είμαι πάντα εκεί. Κάθε μέρα που περνά, καθετί που θ’ ακούσω πως έγινε και δεν είσαι δίπλα μου μ’ αναστατώνει και είμαι έτοιμη να τρέξω κοντά σου. Να σε κανακέψω, να γίνω η καλύτερη συμβουλή στο πρόβλημά σου κι ο ώμος να χαλαρώσεις και ν’ ακουμπήσεις.
Νοιάζομαι, μαθαίνω, φροντίζω. Εσένα κι αυτό που πρεσβεύεις, αυτό που υπηρετείς κι αγαπάς. Δεν ξεχνώ ποτέ ότι σε αφορά. Γιορτές, γενέθλια, γεγονότα. Λένε αν αγαπάς, δεν ξεχνάς. Πως αλλιώς θα μπορούσα; Είμαι ο άνθρωπος σου άλλωστε. Σ’ αγαπάω πιο πολύ κι από εσένα τον ίδιο. Μα δε με πιστεύεις.

Κάθε φορά απογοητευόμαστε από τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αλήθεια, τελικά, είναι έλλειψη σεβασμού προς τον εαυτό μας ή δεν μπορούμε να είμαστε μέρος στη ζωή κάποιων ανθρώπων που απλά δε μας εκτιμούν; Αυτό, όμως, δε σημαίνει όμως πως χάνουμε την αξία μας ως άνθρωποι. Δε φταίνε οι άνθρωποι που μας απογοητεύουν αλλά φταίμε εμείς που τους δίνουμε περισσότερη αξία απ’ όση μπορούν ν’ αντέξουν. Μήπως ζητάμε περισσότερα από τους ανθρώπους που απλώς θέλουν να παίξουν με την ψυχή μας; Μήπως επενδύουμε ερωτικά σε ανθρώπους υποκριτές και συμφεροντολόγους; Μήπως είμαστε πολύ ρομαντικοί και αφελείς με τους δημοσιοσχετίστες, καριερίστες; Μήπως πάντα περιμέναμε περισσότερα από ανθρώπους που δεν ήταν πρόθυμοι να είναι εδώ για εμάς; Τι μας κρατά τελικά κοντά τους κι απογοητευόμαστε;

Κάθε βράδυ, λένε, πως ο καθένας μας αγκαλιάζει αυτό που έχει. Όλη μέρα περιστοιχίζεσαι από χιλιάδες ανθρώπους, φίλους, συγγενείς που φαινομενικά είναι δίπλα σου με αγάπες, λουλούδια, αρκουδάκια, τούρτες, φωτογραφίες. Μπορεί και να το νιώθουν στ’ αλήθεια βέβαια, μην είμαστε άδικοι. Τη μέρα ασχολείσαι με χιλιάδες δράσεις και γεμίζεις το χρόνο σου με πράγματα που σ’ αρέσουν, που σε βοηθούν να ξεχνάς τον πληγωμένο σου εγωισμό από τους ανθρώπους που εμπιστεύτηκες. Εργασιοθεραπεία το λένε. Γι’ αυτό το λόγο δεν ανοίγεις πια την καρδιά σου. Μα τη νύχτα στο πλευρό σου χρειάζεσαι μια ζεστή ανάσα στον ώμο σου, μια καρδιά συγχρονισμένη με τη δική σου. Γιατί τη νύχτα είσαι μόνος. Εσύ και οι σκέψεις σου μόνο. Εσύ και η μοναξιά στο κορμί σου. Και η νύχτα που φαντάζει ατελείωτη. Αλλά εσύ το επέλεξες και μπορείς ακόμα να το αντιστρέψεις αν θέλεις. Αρκεί να θέλεις. Γιατί μπορείς ακόμα να με γοητεύσεις χωρίς να με απογοητεύεις πια. Σ’ αγαπώ πολύ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

145 shares

See You In FB