Αυτό, το καθαρό σου μυαλό

της Δέσποινας Τσαναξή 

«Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.»
Μου πήρε πολύ καιρό να κατανοήσω το νόημα αυτής της φράσης και ίσως ακόμα και να ταλαντεύομαι.
Ένα καθαρό μυαλό, σίγουρα δεν έχω. Μα πώς θα μπορούσα άλλωστε;
Όπως μια φίλη μου είπε κάποτε, «είμαστε οι σκέψεις μας».
Mα ΝΑΙ, είπα δυνατά. Τι άλλο θα μπορούσαμε να είμαστε;
Ένα σώμα; Μία καρδιά;

Ο κύκλος της ζωής της θα κλείσει και μέσα του θα σβήσουμε και εμείς.
Οι στιγμές, οι σκέψεις και οι «θύμισες» είναι αυτές που μας κρατούν αιώνια ζωντανούς.
Αυτά τα μικροσκοπικά πραγματάκια που σου τριβελίζουν το μυαλό το μυαλό κάθε βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθείς.
Είναι αυτά που σε ξεσηκώνουν, σε αποπροσανατολίζουν.
Σε κάνουν να κλαις, να γελάς
Να θυμάσαι και να νοσταλγείς.
Σε φέρνουν σε ένα απέραντο σκοτάδι που φοβάσαι να το διασχίσεις.
Μα μόνο όταν το πολεμήσεις θα βγεις στο φως.
Σκέψου λοιπόν, πόσο εγωιστές μπορούμε να γίνουμε αφού αρνούμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με οτιδήποτε μας πληγώνει.
Τρέχουμε σαν αγρίμια μακριά από κάθε τι επώδυνο.
Κρύβουμε τις ανασφάλειες μας στην «όμορφη ασφάλεια του άλλου».
Υποχρεώνοντας τον να μας κουβαλήσει, να μας προστατέψει.
Και όταν έρθει η στιγμή να αναλογιστούμε τι ουσιαστικά είμαστε, τι πραγματικά συμβαίνει. 
Δεν μπορούμε να διακρίνουμε τον εαυτό μας, πίσω από τα τείχη που εμείς οι ίδιοι σηκώσαμε για ‘μας.

Δύσκολα λοιπόν ερωτεύονται οι άνθρωποι.
Δύσκολα έρχονται αντιμέτωποι με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Διαλέγουν να τα κουκουλώσουν όλα κάτω από το πιο απαλό πάπλωμα, αυτό της αδιαφορίας.
Σκεπάζονται καλά καλά, για να μη μείνει ούτε ψεγάδι.
Γίνονται ακραίοι, μικροί, στενόμυαλοι.
Ξεχνάνε. Ίσως κι αυτό να είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα τους.

Και σε αυτό το σημείο εμφανίζεσαι εσύ.
Εσύ που βαλαντώνεις για να διαγράψεις αυτά τα περίεργα «τερατάκια» του μυαλού σου.
Θες να μη σκέφτεσαι, λες.
Νομίζοντας πως έτσι θα λάμψεις, θα φανείς αλώβητος.
Μα, ανόητε πόσο γελιέσαι.
Το μέλλον θα σου φέρει αυτό που κάποτε δεν αντιμετώπισες.
Το μέλλον θα μας φέρει πάλι στον ίδιο δρόμο.
Και εσύ θα γελάσεις μόλις με δεις, με το μειδίαμα της ονειρεμένης σου άγνοιας.
Θα προσπαθήσεις να καταλάβεις από που έρχεται αυτή η αμήχανη έλξη ανάμεσα μας, έχοντας πια ξεχάσει κάθε τι που μας συνδέει.

Μα, τώρα είναι η σειρά μου, και εγώ πια εδώ θα βάλω ένα τέλος.
Μην στεναχωριέσαι, θα σε προστατέψω.
Γιατί εγώ δεν έφυγα.
Γιατί εγώ επέμεινα
Και γιατί, ευτυχώς, θυμάμαι ακόμα.

-Αντίο, καθαρό μου μυαλό-

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

105 shares

See You In FB