Άτιτλο

της Χριστίνας Μαζαράκη

Σιχαίνομαι τους γιατρούς και ταυτόχρονα παρακαλάω τη μοίρα να τυφλωθεί ένας ασπροποδιάς
και να με παντρευτεί
για να τον έχω συνέχεια στο σπίτι μου να του λέω ότι πεθαίνω
να μου λέει βάλε μου να φάω είμαι κουρασμένος
αλλά η ρουφιάνα καταλαβαίνει τους άλλους
τους κακούς με την άσπρη μπλούζα
που η μάνα μου δε ρωτούσε ποτέ αν οι φίλοι μου κάνουν ναρκωτικά
αλλά αν υπήρχαν αυτοί οι κακοί με την άσπρη μπλούζα γύρω μου
γι’ αυτό και δεν έκανα ποτέ ναρκωτικά
αλλά ζητιάνευα ζάναξ στις 6 το πρωί, στις 2 το μεσημέρι
δεν έχω φάει θα με πειράξει στο στομάχι
έχει πάει 7 το απόγευμα άνοιξε το κουτί με τις καραμέλες
όχι μη
δεν είναι καραμέλες
είσαι μικρή ακόμα γι’ αυτά
όχι ο άντρας μου θέλω να είναι ιατροδικαστής όχι ψυχίατρος
θα μπορεί να αναγνωρίζει ότι όντως είμαι πεθαμένη και θα χαίρομαι
και αν ήμουν σκύλος θα κουνούσα την ουρά μου
για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου
ότι μπορεί και καταλαβαίνει ότι έχω πεθάνει
αλλά είμαι νεκρή και δεν μπορώ να δείξω τίποτα
όχι ψυχίατρος ιατροδικαστής
για να μην μπορεί να μου λέει είσαι γυναίκα μου δεν μπορώ να σου πω ότι είσαι τρελή
έλα πάρε λίγο χάπια να ξεχαστείς και να σκάσεις
έχω 200 άτομα που τους λέω ότι είναι καταθλιπτικοί και αυτοί χαίρονται και με πληρώνουν
για να μπορώ να σου παίρνω τα χάπια σου να νομίζεις ότι δεν πεθαίνεις
μα ότι ζεις με δέκα χημείες μαζί

δεν ξέρω γιατί με κοίταξε περίεργα εκείνος στο μπαρ
άντρας ήταν νομίζω
ναι φορούσε τακούνια αλλά κι εγώ δε φοράω σουτιέν αλλά δεν με κάνει λιγότερο γυναίκα
που του ζήτησα να γίνει ο ιατροδικαστής μου
να μου πει ότι δε ζω και ότι έχω πεθάνει
να με ξεγυμνώσει και να με ξαπλώσει σε εκείνο το κρύο σιδερένιο κρεβάτι
να μου ανοίξει όλο μου το στήθος
να χώσει τα δάχτυλά του
να διεισδύσει ολόκληρος μέσα μου
και χαρούμενη να του λέω
δε νιώθω τίποτα
δε νιώθω τίποτα
μα δεν νιώθω τίποτα
καιυστεριαζωαποχαραπουδενιωθωτιποτα.
κι έχω γίνει ίδια με τα είδωλά μου που είναι όλα νεκρά
γιατί ο ένας είναι κανονικός νεκρός
και τον άλλον τον έχω πηδήξει
άρα τον έχω κολλήσει λίγο από την πεθαμενίλα μου
και κλείνω τα μάτια γιατί ο ιατροδικαστής μου θέλω να είναι
ο μόνος γιατρός που δε θα διαλέξω εγώ η ίδια
γιατί μου πάει
σαν την ιεροτελεστία μάνας στον προθάλαμο γυναικολόγου
«αν δεν σου κάνει, δεν πειράζει θα πάμε σε άλλον»
λες και σε νοιάζει ποιος θα σε πασπατέψει άγαρμπα γιατί έχει δει άλλα 20 αιδοία την ίδια μέρα
και άλλα ένα εκατομμύριο
για να σου πει ότι εντάξει δεν κόλλησες τίποτα
ή είσαι τυχερή δε θα διαιωνήσεις το είδος σου
ναι δε θέλω να τον διαλέξω
θα του πω χαίρω πολύ
όχι δεν κάνω τίποτα βασικά
απλά κρατάω μια μπύρα
που την ανεβοκατεβάζω στο στόμα μου
γιατί έχω αμηχανία
γιατί δε σε ξέρω
και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου
αν κρατούσα άλλα χέρια
τόσες φορές όσες κρατούσα μπύρες
αλλά ξεφεύγω
και περνάει ο χρόνος
και εγώ δεν έχω
και τέλος πάντων θέλεις να γίνεις ο ιατροδικαστής μου
να μου πεις ότι έχω πεθάνει
και ότι όλα έχουν τελειώσει
Και τελικά να μη γίνεις
γιατί είμαι τρελή
και ενώ λατρεύω το τέλος
επέμενα να σου λέω ότι χύνω
και εσύ να με φωνάζεις ότι δεν μπορώ να χύσω
σταμάτα να λες βλακείες
και αφού τέλος πάντων θες να πεθάνεις
και να έρθει το τέλος
γιατί δε λες ότι σε κάνω να τελειώσεις

Διείσδυση.
Ανάσα.
Τέλος.
.-

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB