Αστροναύτης

της Κατερίνας Ζυγουράκη

Γνώρισα κάποτε ένα μικρό αστροναύτη που ζωγράφιζε στον ουρανό αστέρια μια νύχτα, στη γωνία Σταδίου και Κοραή. Τον είδα από μακριά και δεν μπόρεσα να μην τον πλησιάσω. Με την άσπρη του στολή, ακόμα και το κράνος φορούσε, ήταν ένα πράγμα τόσο παράταιρο μέσα στη γκρίζα πόλη. Ογκώδης. Επιβλητικός. Κι όμως οι περαστικοί δεν σταματούν να χαζέψουν και τα αυτοκίνητα συνεχίζουν την πορεία τους ακάθεκτα, σαν να μην υπάρχει τίποτα αξιοσημείωτο εκεί.
Ζωγραφίζει ασταμάτητα. Δεν βλέπω το πρόσωπο του, τι να αισθάνεται άραγε δουλεύοντας με τόση επιμέλεια. Στρέφω το κεφάλι μου προς τα πάνω, να δω τι ζωγραφίζει. Όπου έχει σύννεφα βάφει από πάνω τους μπλε τον ουρανό και βάζει αστέρια. Και όπου το αθηναϊκό στερέωμα είναι καθαρό, αλλά τα αστέρια του φτωχά, προσθέτει κι άλλα. Κιτρινόλευκα φωτάκια που τρεμοσβήνουν ρυθμικά. Μικρές πινελιές, σαν απλές τελείες. Κι όμως μοιάζουν με έργο τέχνης όταν τις ζωγραφίζει ένας μικρός αστροναύτης. Αστέρια που μας βλέπουν από ψηλά και κάνουν τις νύχτες μας λιγάκι πιο όμορφες, λιγάκι πιο φωτεινές.
Ο αστροναύτης μου έχει δίπλα του δεκάδες πολύχρωμα βαζάκια. Με όλες τις αποχρώσεις του μπλε, του κίτρινου, του κόκκινου και του πράσινου. Με κάνει να αναρωτιέμαι τι άλλο μπορεί να ζωγραφίζει εκτός από ουρανούς. Η στολή του έχει πιτσιλιστεί σε πολλά σημεία με χρώματα. Δεν μοιάζει πια τόσο σοβαρή, τόσο τρομακτική. Φαίνεται τόσο μόνος του ο αστροναύτης μου. Και κάνει μια δουλειά τόσο δύσκολη, όσο και μαγική. Θέλω να τον βοηθήσω, θέλω να τον ευχαριστήσω, να του κάνω παρέα, να του μιλήσω. Θέλω να πάω πιο κοντά, θέλω να τον αγγίξω. Να σιγουρευτώ πως υπάρχει και δεν τον φαντάζομαι.
Κοιτώ αριστερά, κοιτώ δεξιά. Μα και πάλι κανείς δεν σταματά να τον κοιτάξει μαγεμένος όπως εγώ. Κανείς άλλος δεν τον βλέπει; Δεν θα τον έλεγες και διακριτικό. Δεν περνά απαρατήρητος, είναι τόσο εκτός τόπου. Πλησιάζω λίγο ακόμα. Πρέπει να δω καλύτερα. Ένα βήμα πιο κοντά και ακούω την αναπνοή του ρυθμική μέσα απ’ τη στολή. Άλλο ένα βήμα και βλέπω τ’ αστέρια να καθρεφτίζονται στο κράνος του. Πρέπει να είναι αληθινός, πρέπει να είναι εκεί! Άλλο ένα βήμα και τον ακούω να σιγουμουρμουρίζει ένα ρυθμό. Τραγουδούν οι αστροναύτες που ζωγραφίζουν ουρανούς; Τότε είναι σίγουρα αληθινός, δεν γίνεται είναι τόσο ανθρώπινο αυτό.
Θέλω να του μιλήσω. Τον ακουμπώ ελαφρά στο χέρι. Και χάνεται.

Για το δικό μου προσωπικό μικρό ζωγράφο-αστροναύτη που όπου κι αν σταθεί ζωγραφίζει κάθε λογής πράγματα. Και για κάθε άλλο ονειροπόλο αστροναύτη στη ζωή που δεν σταματά να της δίνει τα χρώματα που εκείνος θέλει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

28 shares

See You In FB