«Ας γνωριστούμε»

της Δέσποινας Τσαναξή

Φωτεινά παράθυρα με μαύρες σκιές πίσω τους.
Μορφές απροσδιόριστες που αγκαλιάζονται τόσο σφιχτά με κάθε ευκαιρία, προσπαθώντας να γεμίσουν τα άδεια χέρια τους.
Και εμείς μένουμε σκαλωμένοι στο ίδιο μπαλκόνι με ένα τσιγάρο για παρέα, έχοντας για θέα τις ίδιες γκρι πολυκατοικίες, τις ίδιες ανθρώπινες σκιές, κολλημένοι για μέρες σαν τους δείχτες ενός ρολογιού, κάτι καλοκαιρινά βράδια που δεν περνάνε με τίποτα.
Τους κοιτάμε ώρες πολλές να κινούνται σαν τις μαριονέττες, να κάνουν τις ίδιες μονότονες κινήσεις που συνοδεύονται από λόγια ψεύτικα μεγάλα εκφράζοντας τα συνεχόμενα μίζερα συναισθήματά τους. Αναγκασμένοι να νιώσουν και να καλύψουν το κενό τους, συνεχώς μιλούν γιατί η σιωπή γι’ αυτούς είναι ο χειρότερος εχθρός τους.
Ψευτοεπιβεβαίωση και ουτοπίες συνοδεύουν καθημερινά το άσχημο εγώ τους.
Αυτούς παρατηρούμε λοιπόν και γελάμε δυνατά μπροστά στο πρόσωπο τους.
Μαύρες αποχρώσεις έχουν καταντήσει πλέον οι άνθρωποι που στροβιλίζονται γύρω γύρω από τις ζωές άλλων πιο αδύναμων ανθρώπων.
Εγωιστές και υπερφίαλοι, ασκούν εξουσία και δύναμη μόνο σε εκείνους που είναι πιο εύκολο να καθοδηγήσουν.
Μα και εμείς έχουμε γίνει κάτι χειρότερο από αυτό που καθημερινά χλευάζουμε.
Περιμένοντας στωικά να περάσουν οι μέρες μας, απαρατήρητες, χωρίς να μας ακουμπήσουν, ούτε που βλέπουμε τα χρώματα που υπάρχουν δίπλα μας, ούτε που δίνουμε ευκαιρίες σε ανθρώπους να μας πλησιάσουν.
Τους κοιτάμε όλους με καχυποψία και είμαστε σίγουροι πως κανείς σχεδόν δεν αξίζει να του ανοίξουμε την ψυχή μας και να τον κάνουμε κομμάτι από το είναι μας.

Νιώθουμε ευτυχισμένοι μόνο όταν κοιτάμε ο ένας τον άλλο μέσα στα μάτια και δίνουμε όρκους αιώνιας αγάπης. Έχοντας όμως ένα βασικό συστατικό που νομίζουμε ότι μας κάνει αξιοθαύμαστα διαφορετικούς από τους υπόλοιπους σκλάβους του κόσμου.
Διαδηλώνουμε λοιπόν τόσο βροντερά πως εμείς ποτέ δεν θα γίνουμε ζευγάρι, ποτέ δεν θα πούμε αυτά τα συνηθισμένα λόγια, ποτέ δεν θα νιώσουμε τα κοινότυπα αυτά συναισθήματα.
Εμείς θα μείνουμε για πάντα εραστές και όχι σαν αυτούς που παρακολουθούμε κάθε βράδυ μέσα από το μικρό παραθυράκι της βαρετής κρεβατοκάμαρας τους.
Όμως και εμείς ζούμε στον δικό μας μικρόκοσμο, απομονωμένοι, με τείχη ασφαλείας, ώστε να μην μπορεί κανένας να μας αγγίξει.
Σκεφτόμαστε συνεχώς την αλλαγή, το καλύτερο μας αύριο, αλλά μένουμε καθηλωμένοι εκεί.
Σκέψη στη σκέψη. Χωρίς καμία ιδιαίτερη πράξη.
Και έτσι, όσο η φωτιά καίει το τσιγάρο και το κάνει να σβήσει, σβήνουν μαζί του και οι δικές μας σκέψεις και τα απέναντι φώτα από τις δήθεν ήσυχες κάμαρες.
Και εμείς πια τελειωμένοι και το ίδιο άδειοι, σκοτεινές ψυχές με μαύρες σκέψεις.
Και αν ακόμα το άσπρο φως τρεμοπάιζει στο τέλος του διαδρόμου, προτιμάμε να περπατάμε με τους διακόπτες κλειστούς. Με τα κεφάλια βαριά κολλημένα σε κυκλικούς λαβυρίνθους, γυρίζουμε συνεχώς γύρω από τον εαυτό μας και κανένας δεν έχει βρει την δύναμη να απλώσει το χέρι του για να ανοίξει την πόρτα της ελευθερίας μας.

Ίσως και εμείς να είμαστε ψεύτικοι μέσα σ’ αυτή την ψευτιά που κοροϊδεύουμε.
Μα όμως όσο τα σκέφτομαι για ακόμα μία φορά όλα αυτά, πάλι προτιμώ να τα γράψω αντί να σηκωθώ και να φωνάξω και να σπάσω αυτά τα κακοφτιαγμένα δεσμά τους.
Μα, μάλλον θα μείνω εδώ, στο κρυφό μου τετράδιο, να συνεχίζω να γράφω όλα αυτά που με βασανίζουν, να κατηγορώ όλους αυτούς που με έκαναν να μείνω άπραγη και να κοροϊδεύω αυτούς που φαίνονται είναι πιο δυστυχισμένοι από μένα.
Και αν ακόμα τα δάκρυα μου κυλούν αδιάκοπα στο χαρτί για όλα αυτά που δεν μπορώ να κάνω, βαθιά μέσα μου πάντα θα ελπίζω να είσαι εσύ ο δυνατός, να σηκωθείς από την βολή σου και να κάνεις θρύψαλα τις δύσμορφες μαριονέτες που κατάντησαν να κυβερνούν τον κόσμο σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB