Απωθημένα. Το ατελές συνεπάγεται με το παντοτινό

της Έλενας Χαρτ.

Απωθημένα, μη σου τύχουν, μα στην άκρη του μυαλού σου έχεις εκείνη την παλιά υπόθεση που μυρίζει ναφθαλίνη.
Με αυτούς τους ύπουλους έρωτες, που σου τρώνε σαν σαρκοφάγα την ψυχή.
Ξέρεις η ιστορία κοινότυπη, σχεδόν γραφική.

Εσύ κι αυτός, αυτός κι εσύ δεν έχει σημασία η μαρκίζα αλλά μια χαμένη ελπίδα για ένα ουτοπικό μαζί που δεν πρόκειται να επιτευχθεί όσο κι αν κυλιστείς στα πατώματα.
Θέλεις λίγο η αδράνεια που χαρακτηρίζει τους σημερινούς νέους, λίγο ο φόβος της αποτυχίας, λίγο το καλοστημένο βόλεμα που δε σου επιτρέπει να τα ανατινάξεις όλα για έναν έρωτα.
Ακόμη κι αν αυτός είναι ο έρωτας της ζωής σου.

Η επικοινωνία σας συχνή πάντα σε ήπιους τόνους φιλικής διάθεσης που καταπνίγεις μέσα της ενδόμυχα σε θέλω.
Εκεί που παλεύεις να αποκωδικοποιήσεις τις μικρές λεξούλες, μήπως ανακαλύψεις το βαθύτερο νόημα μιας ανούσιας συζήτησης.
Κι όλο αυτό το ωχουαδερφιστικο ερωτικό-φιλικό σου κλονίζει τόσο πολύ τις νευρικές απολήξεις.
Θέλεις τόσο πολύ να του πεις πως οι στιγμές κοντά του κάνουν μέχρι και το χρόνο να σταματά.
Πως κάθε κύτταρο σου έλκεται από τον τρόπο που μιλά, αυτό τον ήρεμο τρόπο, το κοίταγμα και τ’ άρωμα του.
Θες να του πεις και για εκείνο το ανυπόφορο σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που η ανάσα του πλησιάζει επικίνδυνα τη δική σου.
Αποτέλεσμα, μηδέν εις το πηλίκο.

Πάμε γι’ αλλά κοριτσάρα λες!
Κι έτσι ξεσπάς όλη σου την ερωτική μανία σε κάτι προσχεδιασμένες νύχτες.
Σου μιλώ γι αυτές τις ευκαιριακές σας συναντήσεις που έχουν πάνω τους τη ρετσινιά της αρπαχτής.
Σου μιλά για εκείνη, ναι, την καινούργια του.
Χαμογελάς πικρά κι απ’ τα μάτια σου ξεπηδά θυμός και πίκρα.
Φαντάζεσαι εσένα, στη θέση της, τη δικαιούσαι εξάλλου, είσαι η προκάτοχος! Σου ανήκει.
Εσένα γνώρισε πρώτη, εσένα προσέγγισε πρώτη, εσένα φίλησε πρώτη.
Τώρα τι ζητάς;

Και δε κάνεις απολύτως τίποτα, δε ξεστομίζεις απολύτως τίποτα όπως με το τίποτα κάλυψες και την μοναδική ευκαιρία σας.
Έτσι, θα είστε από δω και πέρα, δύο καλοί φίλοι που μοιράζονται τα νέα και τις εμπειρίες τους.
Μέχρι να πέσεις στο κρεβάτι και να γεμίσεις το σεντόνι σου με μουτζούρες από πόνο και δάκρυα.

Έτσι είναι τ’ απωθημένα, κατεστραμμένα αρχεία που έχουν σωθεί στη κάρτα μνήμης. Δεν ανοίγουν, δε σβήνονται μα στέκουν εκεί.
Να σου υπενθυμίζουν πως το ατελές συνεπάγεται με το παντοτινό.
Ο κύκλος που δεν έκλεισε, το μισοσβησμένο τσιγάρο, το μισοτελειωμένο βιβλίο, συγκρατεί μια ελπίδα, ένα ακόμη αύριο.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

231 shares

See You In FB