Απόψε όλα είναι αλλιώς

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Απόψε. Απόψε όλα είναι αλλιώς. Τόσο γνώριμα κι όμως τόσο άγνωστα συνάμα. Τόσο κοντά κι απέχουν μίλια. Σε μια στιγμή αλλάζουν όλα τελικά. Μπορούν. Ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα, οι άνθρωποι σου, τα θέλω σου, οι καταστάσεις. Και πια παύεις να ασχολείσαι με τα ανούσια, τα μέχρι πριν κυρίαρχα, και βρίσκεις τα πραγματικά ουσιώδη. Για σένα. Και τσιμουδιά. Φωνή καμιά. Παύεις να ακούς. Και δε σε νοιάζει. Γιατί πολύ φαιά ουσία σπατάλησες. Και τώρα γελάς. Δεν μπορείς να σε καταλάβεις. Δε σε ξέρεις. Κι αυτούς, δεν τους γνωρίζεις. Δεν τους θες. Δε σε γεμίζουν. Άρα γιατί να σε αγγίζουν; Δε σε φτάνουν. Άρα γιατί να σε ακουμπούν; Δεν ακούνε. Γιατί να τους ακούς; Γιατί να σε νοιάζει η γνώμη τους; Και στην τελική γιατί να έχουν; Τους τη ζήτησες; Γίναμε τέλειοι κριτές για όλων τις ζωές και χάσαμε τις δικές μας.

Δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα, ανεχόμαστε τα δίχως ανοχή, μα ξεχάσαμε να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Να βλέπουμε τη ζωή του, να παρατηρούμε, να ακούμε αντί να χαζεύουμε για να βρούμε το γιατί της κάθε πράξης και συμπεριφοράς. Κι αν έχει όντως δικαιολογία. Αν μας αρκεί κι αν τελικά αξίζει να προσπαθήσουμε. Αν μας ενδιαφέρει. Όχι για να αλλάξουμε τον άλλον και να τον φέρουμε στα όρια μας, μήτε να του φορέσουμε το κουστούμι που του αγοράσαμε. Γιατί είναι στα δικά μας μέτρα και όχι στα δικά του. Αλλά για να τον αφήσουμε να σχεδιάσει μόνος του το δικό του, γιατί έχει κάτι να μας δώσει και να μας πάει ένα βήμα παραπάνω. Γιατί δεν είναι άσκοπος χρόνος αλλά καταβάθος πιστεύουμε σ’ αυτόν.

Μερικές φορές αυτό είναι αρκετό. Να πιστεύεις σε κάποιον. Να ξέρεις ότι έχεις ανθρώπους εκεί, για σένα. Να νιώθεις λιγότερο μόνος στη μοναξιά του καθενός. Ότι κάπου εκεί έξω, υπάρχει ένα ακόμη όλο, ημιτελές, μισό, που είναι για σένα. Που μπορεί να το βρεις, μπορεί και όχι. Μας απογοητεύει ό,τι το ντύσαμε με προσδοκίες γιατί θέλαμε να πιστέψουμε σ’ αυτό και να το κάνουμε να μας ταιριάξει, μπορούσε ή όχι, ήθελε, δεν ήθελε. Το αφήσαμε να το κάνει, γιατί δώσαμε ό,τι είχαμε. Το κάναμε όμως, γιατί νιώσαμε τα πάντα, γιατί μας το έβγαλε. Πιο πολύ απ’ όλα όμως, κι αυτό που στο τέλος μένει, είναι ό,τι κάναμε εμείς στον εαυτό μας. Ό.τι του επιτρέψαμε να εισβάλλει και να μας αλλάξει τη γνώμη που έχουμε για κείνον, ό,τι μας έριξε επίπεδο για να μας φτάσει. Χειρότερους ανθρώπους από τους ανασφαλείς και κομπλεξικούς δεν έχει. Γιατί αυτά είναι που θα βγάλουν σε σένα. Και ό,τι κατάλοιπα έχουμε, σε όποιον τομέα, πάντα κάπου βγαίνουν.
Απόψε. Απόψε όλα είναι αλλιώς.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

274 shares

See You In FB