Άντρας vs γυναίκα

της Δέσποινας Καταήμη

Τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν.
Οι μεν απαξιώνουν τις δε.
Και οι δε απαξιώνουν τους μεν.
Όλοι παραπονιούνται.
Οι άντρες πως δεν υπάρχουν πλέον αληθινές γυναίκες.
Από εκείνες τις παλιές.
Με τα αισθήματα να ξεχειλίζουν.
Με τον σεβασμό στο πρόσωπό τους.
Με την αρχοντιά.
Με την αξιοπρέπεια.
Με το πρέπον και όσο χρειάζεται τσαγανό.
Οι δε αντίστοιχα πως χάθηκαν οι άντρες.
Εκείνοι οι παλιοί.
Που η λέξη «αρσενικό» ήταν λίγη για να τους χαρακτηρίσει.
Που ο λόγος τους ήταν συμβόλαιο.
Πιο έγκυρο και από αυτά με 100 σφραγίδες.
Που έτσι και τολμούσε να κοιτάξει κάποιος την γυναίκα του δεν θα χρειαζόταν καν να σηκώσει τα μανίκια του για να υπερασπιστεί την τιμή της.
Ναι οι άντρες πια δεν είναι όλη την ημέρα στα χωράφια όπως τότε.
Ή και στα βουνά όπως τότε.
Είναι όμως πίσω από ένα τιμόνι.
Είναι πίσω από ένα γραφείο.
Είναι πίσω από κάποιο μηχάνημα.
Και οι γυναίκες.
Δεν κουβαλούν πια το νερό από το πηγάδι ή το ποτάμι.
Ούτε υφαίνουν στον αργαλειό όλη μέρα.
Ξυπνούν όμως το πρωί με χιλιάδες πράγματα στο κεφάλι τους.
Τα παιδιά και το σχολείο τους.
Τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις.
Τη φροντίδα του σπιτιού.
Το να παραμείνουν γυναίκες για τον άντρα τους.

Σίγουρα δίκιο έχουν προφανώς και οι δύο πλευρές.
Άρα μήπως να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας και να θυμηθούμε την έννοια του δίνω ευκαιρία στον άλλον;
Μήπως να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας και να αρχίσουμε πάλι να προσέχουμε τις λεπτομέρειες;
Μήπως να καταλάβουμε πώς μπορεί το τιμόνι να είναι εξίσου κουραστικό και ίσως και περισσότερο από τα χωράφια;
Μήπως να αντιληφθούμε πως το να παραμείνεις γυναίκα μετά από ένα τρελό 18ωρο είναι ίσως το ίδιο, αλλά και ίσως πιο δύσκολο από το να κουβαλάς το νερό από το ποτάμι;
Μήπως να θυμηθούμε να εκτιμούμε;
Την κούραση από το τιμόνι.
Την κούραση του να είσαι γυναίκα.
Μήπως να θυμηθούμε να αγαπάμε;
Λέω… Μήπως;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

59 shares

See You In FB