Ανθρώπινοι δεσμοί

της Μαρίας Βασιλάκη

Δεσμοί. Είτε αίματος είτε επιλογής μάς είναι σημαντικοί.
Το να παραδεχόμαστε πως «χωρίς εσένα δεν μπορώ» θέλει κι αυτό δύναμη
Κι ας σπεύδουν οι κυνικοί να μιλούν για εξάρτηση
Οι άνθρωποι εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους μα με την καλή έννοια. Κανείς δεν μπορεί μόνος να ‘ναι.
Οικογένεια, φίλοι, σχέση συνθέτουν τον κύκλο της ζωής.
Έναν ουσιώδη κύκλο που μέσα του βρίσκουμε κομμάτια μας. 
Στις συναναστροφές μας μας μαθαίνουμε καλύτερα
Κατανοούμε από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι, με ποιους ταιριάζουμε, ποιους αγαπάμε
Και με ποιους η ένωση δεν είναι και τόσο  επιτυχημένη
Έτσι κι εγώ, λοιπόν, στο δικό μου κύκλο κρατώ ανθρώπους δικούς μου. Την οικογένειά μου στην οποία οφείλω πολλά.
Άνθρωποι που με μεγάλωσαν και ήταν πάντα εκεί χωρίς παράπονα μα με μοναδικό σύμβουλο την αγάπη και την προσφορά.
Μεγάλωσα μα δεν τους ξέχασα
Όσο απόμακρη κι αν γίνομαι κάποιες φορές, η αγάπη μου τους αγκαλιάζει για καληνύχτα και τους χαρίζει νοερά φιλιά.
Η σκέψη μου τους συνοδεύει στα πιο μαγικά μονοπάτια των στιγμών
Η καρδιά μου τους περιέχει πάντα.
Μαμά, μπαμπά ξέρω πως δεν σας λέω συχνά σ’ αγαπώ
Μα το νιώθω. Κι αν ξεχνιέμαι μην μου κακιώνετε. Όλοι χανόμαστε στους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Αναγνωρίζω όμως, ότι δίχως εσάς θα’μουν μια στάλα νερού σε έναν απέραντο ωκεανό
Τίποτα απ’ ότι είμαι σήμερα δεν θα ίσχυε. 
Γι’αυτό ευχαριστώ για όλα όσα κάνατε για μένα. Θυμάμαι καλές και κακές στιγμές.
Οι καλές γίναν αναμνήσεις που χαράκτηκαν στο νου και οι κακές μαθήματα.
Ένα ευχαριστώ και σε όλους εσάς που συνάντησα στης ζωής το διάβα
Μου μάθατε πολλά.
Κι εσύ φίλε που με πλήγωσες αποδείχθηκες μάθημα. Είδα πραγματικά ποιους πρέπει να κρατώ κοντά μου. 
Κι εσένα φίλη που με αγκάλιασες απ’ την πρώτη στιγμή
Σε ό,τι χρειαστείς θα ‘μαι κοντά σου. 
Για σένα, τον ένα που μου στάθηκες στην πιο κρίσιμη στιγμή
Μόνο αγάπη θα σου δίνω
Γιατί άπλωσες το χέρι όταν βυθιζόμουν κάνοντάς με να πιστεύω σε μένα λίγο παραπάνω.
Και να θυμάστε πως δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή
Μόνο στιγμές με δικούς σου ανθρώπους
Κι αυτές είναι κάτι παραπάνω απο ευτυχισμένες.
Παντοτινές.
Ζεστές, φυλαγμένες στο σεντούκι της ψυχής. Μην ξεχνάτε από που ξεκινήσατε, ποιοι άνθρωποι ήταν δίπλα σας και ποιοι σας έσπρωξαν μακριά. Όλα να τα θυμάστε. Άλλωστε αυτά καθόρισαν το τώρα σας. Το ποιοι είστε. Αποδοχή λοιπόν, θύμηση και συνέχεια της ζωής. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

42 shares

See You In FB