Ανομολόγητα πάθη

της Αναστασίας Μιγδάνη

– Εσύ;
– Ναι. Όπως πάντα. Όπως κάθε βράδυ.
– Φύγε. Ένα όνειρο είσαι. Θα ξυπνήσω και θα έχεις σβήσει, θα χαθείς.
– Χαχαχα.
– Γιατί γελάς;
– Με την ανοησία σου. Πραγματικά πιστεύεις πως θα χαθώ; Μπορεί από τα μάτια σου. Όμως, ξέρεις πολύ καλά, πως μέσα στο μυαλό σου, στα βάθη της ψυχής σου, θα βρίσκομαι για πάντα κρυμμένο. Ένα ανείπωτο μυστικό.
– Φύγε, σου λέω. Χάσου. Δεν θέλω να σε σκέφτομαι. Δεν θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω με την έννοια σου.
– Γιατί; Τι σε κρατάει δεμένο;
– Δεν πρέπει.
– Από πότε τα «ΠΡΕΠΕΙ» είναι πιο δυνατά από τα «ΘΕΛΩ»;
– Πάψε σου είπα.
– Σε τρομάζει η αλήθεια μου. Αυτήν που δεν θέλεις να παραδεχτείς. Νομίζοντας πως έτσι θα καταφέρεις να με ξεριζώσεις από μέσα σου. Καλέ μου, έλα! Άπλωσε τα χέρια σου και άγγιξε με. Νιώσε το νεανικό μου στέρνο να πάλλετε κάτω από τα ακροδάχτυλα σου. Χάιδεψε τους λαγόνες μου. Για σένα φτιάχτηκαν.
– Όχι. Δεν υπάρχεις. Αποκύημα της φαντασίας μου είσαι.
– «Αποκύημα της φαντασίας», λες και ησυχάζει το μέσα σου. Μέχρι αύριο το βράδυ. Που θα έρθω πάλι να ταράξω τον ύπνο σου. Να σε ξυπνήσω και να σε κάνω να νιώσεις όλα αυτά που τρέμεις. Τα πάθη σου, τα θέλω σου. Όλα αυτά που φοβάσαι να ξεστομίσεις στον εαυτό σου.
– Φύγε σου είπα, λυπήσου με.
– Εντάξει, λοιπόν. Φεύγω. Ξέρω όμως, πως αύριο στο πλάι σου θα στέκομαι και πάλι. Όχι γιατί το θέλω. Αλλά γιατί το θέλεις εσύ. Γιατί την πληκτική σου ζωή, δεν θα άντεχες να την διεκπεραιώσεις, αν δεν περίμενες τις νύχτες να έρθουν. Εκτός αν…
– Εκτός αν;
– Εκτός αν βρεις την δύναμη να δεχτείς την φύση σου. Ίσως έτσι αύριο, δίπλα σου, μπερδεμένο μαζί σου, βρίσκεται το σώμα που ποθείς στα κρυφά. Και τότε δεν θα έχω λόγο να υπάρχω. Αντέχεις;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

59 shares

See You In FB