Αναζήτηση θυμάτων

της Χριστίνας Μαζαράκη

Περιμένω με λαχτάρα την Παρασκευή
μόνο και μόνο, για να με οδηγήσει στο Σάββατο.
Να επιβεβαιώσω τον εαυτό μου ότι πάλι δε θα γίνει τίποτα.
Να το περάσω συντροφιά με φαντάσματα «χέστηδες» που καλύπτουν τις πληγές τους με γάζες και περίσσεια αδιαφορία.
Να με ρωτούν «την αγάπησες πολύ, ε;»
και εγώ να μην έχω αγαπήσει πότε κανέναν.
Ούτε καν εμένα.
Λίγο σπέρμα μόνο ήταν στα μπούτια
τρεις, πέντε, δέκα φόρες.
Ερώτηση που μάλλον θα γεννάται από το τρύπιο μου καλσόν και τις άδειες μπύρες.
Ή την σακούλα που σφίγγω στο λαιμό μου.
Λέξεις που δε χρησιμοποίησα σα σφαίρες, αλλά κατέληξαν σε ένα τσαπατσούλικο πήδημα.

Στάματα πια με τα ποιήματα.
Ψυχικά διαταραγμένα λόγια είναι απλά.
Τόση ανάγκη για ρομαντισμό,
που ονομάζουμε το γαμήσι στον τοίχο, ζωγραφική.
Γι αυτό το επόμενο μου θύμα θα μισεί την ποίηση.

Σε άλλα νέα, σήμερα έχω να πάω στην τρίτη κηδεία μου και αγνοώ τι έχω επιλέξει να γράφει πάνω η ταφόπλακα μου αυτήν την φορά.
Στην επόμενη μου ζωή να θυμηθώ να πεθάνω μια φορά και καλή.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

48 shares

See You In FB