«Αναπνοές Φωτός»

της Μαριλένας Κολλάρου

Η ζωή μου είναι σκοτεινή
κι έμαθα από ανθρωπάκια γνωστικά
πως οπωσδήποτε πρέπει να βρω τη λάμψη.
Μα το φως είναι μια πλάνη,
παγίδα των καιρών.
Κοιτώ ψηλά όπως μου έλεγες,
που και που ξεπροβάλλουν
δέσμες φωτός.
Μα είναι άπιαστες,
σχεδόν δεν υπάρχουν για το μπόι μου.
Συναντώ πιο κοντά μου απομίμηση
της λάμψης τους,
μα λέω δεν μου αρκεί μάλλον
για να φωτίσω ολόκληρο τον κόσμο.
Τα όνειρα χαραμίζονται
στο ίδιο σώμα που τα άνθισε,
για φαντάσου…
Αγαπώ τελικά πιο πολύ το φως των αστεριών
όπως με πρόσταξες,
μα η ατέρμονη λάμψη τους
ζεματάει όλα τα ψέματα
που μου είπα για να κρατηθώ ζωντανή.

Έσβησα τα αστέρια κι άνοιξα τα φώτα.
Θέλησα να με πείσω πως αποζητώ μονάχα τη λάμψη.
Τέρμα οι έρωτες για εμένα, θα αναπνέω με το τεχνητό φως.

Με φόρτωσες διάολε με αστέρια!

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Κατερίνα
    • 14 Ιουνίου 2017
    Απάντηση

    ♥♥

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

58 shares

See You In FB