Αναμέτρηση με τον εαυτό

της Mαρίας Βασιλάκη

Στο μικρό δωματιάκι που άλλοτε έσφυζε από ζωή
H μοναξιά τυλίχθηκε σαν μαύρο πέπλο
Από τούλι και δαντέλα, ξέρεις από εκείνα τα καλά.
Μπερδεύτηκε με τα καφέ παλιά έπιπλα-αντίκες και δημιούργησε κάτι χαοτικό.
Εκεί που άλλοτε αντηχούσαν γέλια και φωνές, τώρα μόνο σιωπή
Είναι όμως εκείνες οι σιωπές που οδηγούν σε σκληρές αναμετρήσεις
Με τον εαυτό σου
Εκείνες, τις οποίες δεν μπορείς να ξεφύγεις-και δε το θες εδώ που τα λέμε-
Αγκαλιάζεις ό,τι υπάρχει, ό,τι απλόχερα σου δίνεται στις στιγμές εκείνες.
Καμιά φορά είναι λυτρωτική η σιωπή, φωτίζει αλήθειες, σκορπίζει συμπεριφορές.
Χρειάζεται μια στο τόσο να μένεις με σένα μόνο
μακριά απ’ τις φωνές
κι απ’ τις πολλές συνάφειες
Εκεί που μαθαίνεις να σε νοιάζεσαι
Και εκεί που σκέφτεσαι βαθιά τα όριά σου, τα θέλω σου
Όσα σε πλήγωσαν, όσα φοβάσαι…
Όλα
Εσύ κι αυτά, μόνο.
Θα ήθελα να περπατήσω σε τεντωμένο σχοινί
Κι ύστερα εγώ η ίδια να το κόψω με τα χέρια μου.
Να μην μπορεί κανείς άλλος να βαδίσει τα βήματά μου
Κανείς να ζήσει τη ζωή μου.
Τότε, με όλη μου τη δύναμη θα φωνάξω
«Είμαι ελεύθερη».
Και θα πετάξω ψηλά, θα φτερουγίσω σε άγνωστους κόσμους
Με συνοδοιπόρο τη μοναξιά και μερικές σιωπές. Χρήσιμες σιωπές.
Όμοια μ’ εκείνη που απλώθηκε εχθές, στο μικρό δωματιάκι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

52 shares

See You In FB