Αναμένοντας την Ανάσταση που δεν έρχεται

της Λίνας Κατσίκα

Μετά τη Μεγάλη Εβδομάδα, τις μέρες των Παθών, της ανάβασης στο Γολγοθά, ακολουθεί η λύτρωση της Ανάστασης. Έτσι δημιουργείται η ελπίδα ότι τα βάσανα είναι προσωρινά, περαστικά, και από την πεποίθηση αυτή αντλείται η δύναμη ν’ αντέξει κανείς, να υπομείνει. Υπάρχουν όμως και κάποιοι, για τους οποίους «αργεί» η Ανάσταση. Μοιάζει με φως σ’ ένα τούνελ ατέρμονο, που όσο κι αν προχωρούν, δεν καταφέρνουν να το φτάσουν. Με μάτια θολά από τα χρόνια που κουβαλούν, μπροστά σ’ ένα παράθυρο γηροκομείου περιμένουν… ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, έναν λόγο γλυκό, να τους βγάλει από το λήθαργο της ζωής που τους έχει καθηλώσει σε μια μοναξιά, μια απραξία. Πρόσφεραν τόση φροντίδα κι ούτε μια ανταπόδοση. Οι δικοί τους άνθρωποι τους αρνήθηκαν, από αδυναμία, από φόβο, ένας σύγχρονος Σίμωνας Πέτρος. Ακόμη είναι κι εκείνοι, που στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου παλεύουν ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Με τον πόνο να διαγράφεται συχνά στο πρόσωπό τους κάνουν έναν αγώνα άνισο πολλές φορές, ζητώντας τη δική τους Ανάσταση, ελπίζοντας σε μια λύτρωση, όπως κι αν έρθει αυτή, με επιστροφή στη ζωή ή την απαλλαγή από τον πόνο. Και πόσοι άλλοι σε ιδρύματα, φυλακές, άστεγοι κάτω από γέφυρες, σε πάρκα, σε παγκάκια. Πρόσωπα ενήλικα με χαρακιές βαθιές, «σακατεμένα» από της ζωής τα βάσανα, μουτράκια παιδικά που χαμογελούν μες στην αθωότητα των λιγοστών τους χρόνων, μη μπορώντας να αντιληφθούν έννοιες όπως η κακία, το μίσος, η μιζέρια, κάνουν την καρδιά όσων τα παρατηρεί να σφίγγεται, ν’ αναρωτιέται πότε θα έρθει και γι’ αυτά η Ανάσταση, πότε θα τελειώσει η ανηφόρα της ζωής τους. Η σύγχρονη κοινωνία είναι, δυστυχώς, ένας ατελείωτος Γολγοθάς. Τυχεροί όσοι δεν τον βιώνουν ή τους ξεπληρώνει η ζωή με μια ανέλπιστη συχνά Ανάσταση.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λίνα Κατσίκα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB