Αναγραμματισμός συναισθημάτων και ανακάτεμα των λέξεων…

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Τελευταίες λέξεις…
Πρώτη φορά το έτος που φεύγει αργοπεθαίνει ήσυχο δίπλα μου με φώτα σβηστά, χωρίς ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν, αναμμένα τα κεριά και με μια περίεργη ησυχία να κυριεύει τον χώρο μου. Το μέσα και το έξω μου. Εγώ, οι σκιές και μια βαλίτσα όνειρα για το νέο έτος θα κοιμηθούμε αγκαλιά. Χωρίς ανθρώπους δίπλα μας.

Εκτιμάται περισσότερο η απουσία…

Καλή αποκοπή… Όχι γιατί αποκόπτεσαι αλλά γιατί αποκόβεις ό,τι πλέον δε γουστάρεις…

Ακόμα και αν δε σ’ αρέσουν τα Χριστούγεννα οφείλεις να παραδεχθείς ότι κάθε χρόνο την ίδια εποχή εύχεσαι να αλλάξουν πράγματα στη ζωή σου. Ολοκληρωτικά ή επιλεκτικά μην το σκέφτεσαι δεν έχει σημασία, γιατί καθημερινά το μυαλό σου χτίζει και γκρεμίζει παλάτια καθώς πολεμά με τους «δράκους» των σκέψεων σου.

Πρώτη χρονιά αποκομμένη από τους δικούς μου ανθρώπους, θαλασσοαπομακρισμένη από την οικογενειακή θαλπωρή προσπάθησα να στολίσω όχι δέντρο αλλά την καρδιά μου και τούτο εδώ το χαρτί με πολύχρωμες σκέψεις και ποικίλα συναισθήματα.

Αναπολώ τον χρόνο που πέρασε ενώ τα αυτιά βουίζουν από παιδικές φωνές και ενήλικες να κάνουν συζητήσεις σε οικογενειακά τραπέζια γεμάτα σπιτικές μυρωδιές. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο καθώς σκιές αγαπημένων μου προσώπων ζωγραφίζονται εμπρός μου και το μισοφέγγαρο σχεδόν μου χαμογελά κατανοώντας πως η μοναξιά του κάνει παρέα με τη δική μου απόψε το βράδυ.

Αναγραμματισμός συναισθημάτων και ανακάτεμα των λέξεων…

Μη γνώριμη η νέα χρονιά και ξεκίνησε σαν πλανόδιος πωλητής να αναμοχλεύει πάθη και ιστορίες βάζοντας εμπόδια σε κάθε είδους αλλαγή.

Είμαι η κατάρα που ευχήθηκες, είσαι η ευχή που καταράστηκα…

Μου έχει λείψει η πόλη μας. Γένος θηλυκό χωρίς όνομα και ταυτότητες. Γιατί ποτέ δεν είχα σπίτι δικό μου σταθερό, μονάχα ήμουν ένας εργένης ταξιδιώτης με τον χάρτη ανά χείρας να ψάχνω τόπο να σταθώ. Μέρες χωρίς χρονοδιακόπτη, αυτές ποθώ και ανθρώπους αληθινούς μονάχα να λαχταρώ…

Και είναι το κόστος της απόστασης ακριβό, το σημείωμα που γράφω στον εαυτό μου λυπητερό μα και το ταξίδι της ψυχής πολύ πολύ μακρινό .

Μη βιάζεσαι να φτάσεις στο τέλος…

Έχει η ψυχή σου να παραδεχτεί λάθη και να συγχωρέσει αμαρτίες προτού σου χαρίσει απλόχερα τον καινούργιο χρόνο. Μην τρομάζεις με τις επιλογές σου, ξεκαθάρισε το μπαούλο των αναμνήσεων και άσε την ψυχή σου να βουτήξει στην ηρεμία που τόσο έχει ανάγκη.

Υ.Γ. «Στις ψυχές τις ζωής μου, χιλιόμετρα μακριά, μετρημένες στα δάχτυλα.»

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB