Αν…

της Λουκίας Πέτρου

Αν σου έδιναν την ευκαιρία να αλλάξεις τη ζωή σου, τι θα ζήταγες; Αν είχες μόνο μία ευχή, τι θα επέλεγες; Θα διάλεγες συναισθήματα ή ύλη; Ψυχή ή κορμί; Το άλλο σου μισό ή το όλο, το πολύ, τους πολλούς; Την ποιότητα ή την ποσότητα;
Δεν κρίνω την ύλη, δεν την κατηγορώ. Από ύλη είμαστε φτιαγμένοι. Η ψυχή είναι αυτό που κινεί την ύλη. Κι ανάλογα με τον άνεμο που την κυβερνά, ταξιδεύει. Πότε μπροστά και πότε πίσω. Πότε σταθερά και πότε αφήνεται ακυβέρνητη, να παρασέρνει και να καταστρέφει, να διαλύει… Μα συνάμα, μπορεί να αναγεννάται και να δημιουργεί. Να γεννάει και να πλάθεται από την αρχή, ξανά και ξανά.

Δεν προκρίνω όμως, ούτε και την ψυχή. Άλλοτε είναι σκοτεινή κι άλλοτε φωτίζει. Άλλοτε σε παρασέρνει στα πιο όμορφα μονοπάτια κι άλλοτε σε αφήνει να χαθείς. Να περιπλανιέσαι σε λαβύρινθους, χωρίς το μίτο, χωρίς την Αριάδνη. Αντιμέτωπος με το δικό σου τέρας, με το δικό σου Μινώταυρο. Με τους δικούς σου δαίμονες.

Θα λαχταρούσες την ποιότητα ή την ποσότητα; Θα θυσίαζες το πολύ για το καλό; Για το μοναδικό, το ένα; Ή θα προτιμούσες την ποικιλία, που σου προσφέρει το πλήθος, την επιλογή, τα πολλά και διαφορετικά, την αφθονία;

Θα ποθούσες το ένα το κορμί, που θα όριζε τη ζωή σου, τη ψυχή σου, το μυαλό και το σώμα; Τη συντροφικότητα και τη ζεστασιά του ενός; Ή θα αποζητούσες το εφήμερο των πολλών, τη διαφορετικότητα, την εναλλαγή, τις εμπειρίες που θα γέμιζαν τη ψυχή και τις σκέψεις σου και θα κυριαρχούσαν στο κορμί σου;

Μα τι περίεργο… ‘Όλα, αγγίζουν τα ίδια. Την ψυχή, το μυαλό και το σώμα. Με άλλον τρόπο, με άλλα μέσα, αλλά αγγίζουν τα ίδια συστατικά της ζωής μας… Ότι ποθούμε, ότι αποζητούμε κι ότι σκεφτόμαστε είναι οι επιθυμίες αυτών των τριών στοιχείων. Ότι τελικά πράττουμε είναι η ανεκτικότητα του περιβάλλοντος μας. Οι περιορισμοί, που μας ορίζουν. Αλλά και η θέλησή μας να ξεφύγουμε ή να χωθούμε πιο βαθιά στον κύκλο που βρεθήκαμε. Η θέληση να διεκδικήσουμε ή να τα αφήσουμε να περάσουν. Μήπως περάσουμε κι εμείς…

Μήπως η θέληση είναι αυτή, που τελικά κινεί τα πάντα; Η γενεσιουργός αφορμή των πάντων; Μήπως κι η αγάπη, δεν είναι θέληση; Σε θέλω πλάι μου, δίπλα μου, κοντά μου. Θέλω… Η δημιουργία, θέληση κι αυτή. Θέλω να προχωρώ. Η εξέλιξη, ο πόθος, η γέννηση, η κίνηση. Όλα κρύβουν ένα Θέλω μέσα τους. Κι όπου δεν υπάρχει, πρέπει να το εφεύρουμε…

Δεν είναι μονοδιάστατη η ζωή. Δεν συμβιβάζεται με το λίγο. Ούτε αρκείται στο πολύ. Εμπειρίες ζητά. Μαθήματα. Παθήματα. Και γνώσεις…

Αν είχα μία ευχή, θέληση θα ζήταγα. Τη δύναμη να διεκδικήσω, αυτά που ποθεί η ψυχή μου. Και το μυαλό μου. Και το κορμί μου. Να θελήσω νέες εμπειρίες, να τις κυνηγήσω, να πλημμυρίσουν την ύπαρξή μου, να μην τις αφήσω να με προσπεράσουν. Να γευτώ κι άλλες μυρωδιές, να χωθώ σε καινούργιες ανάσες, να ζήσω νέες εικόνες. Να ζήσω το καινό, κι όχι στο κενό. Θέληση για το διαφορετικό, μα και το ίδιο. Για το πολύ και για το λίγο. Αλλά και για το ένα, το μοναδικό, το παν….

Μία ευχή για μια ζωή γεμάτη….

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

149 shares

See You In FB