Αν μέναμε

της Φραγκίσκας Στρούμπου 

Μερικές φορές, πρέπει να μείνουμε χώρια για να κατανοήσουμε πόσο πραγματικά αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Ξέρω ότι εσύ και εγώ είπαμε ότι έχει τελειώσει μεταξύ μας περισσότερες φορές από όσες μπορούμε να μετρήσουμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε τελειώσει τότε, και το πιο σημαντικό, ακόμα δεν έχει τελειώσει.
Όταν ήρθες στη ζωή μου χορεύοντας σαν έναν άγριο τυφώνα, είχα κολλήσει από το θράσος του πνεύματος σoυ. Δεν έδωσες προσοχή στο εγώ μου ή στους φόβους μου. Ήμουν γοητευμένη από τον τρόπο που με κοίταξες. Ήταν σαν να με είδες πιο ξεκάθαρα από οποιονδήποτε άλλον.
Και εκείνη τη στιγμή, με είχες. Ίσως δεν ήταν στο γεια, αλλά στο πρώτο φιλί μας.

Πατώντας στα δάχτυλα των ποδιών, σχεδόν σαν να ήταν μια πρόκληση από το σύμπαν, να δούμε αν αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν εφικτό. Η στιγμή που τα χείλη μου άγγιζαν τα δικά σου, -αν και σύντομα-, ήταν αρκετό για να στείλει ηλεκτρική ενέργεια διαπερνώντας το σώμα μου, αλλάζοντας για πάντα κάθε πλευρά της ψυχής μου.
Σε εκείνη τη στιγμή, σταμάτησα να είμαι αυτή που ήμουν και αντ’ αυτού, χωρίς καν να το γνωρίζω, βγήκε προς τα έξω στο ταξίδι ποια πραγματικά έπρεπε να είμαι όλο αυτόν τον καιρό.
Αλλά ήμασταν άνθρωποι- και νέοι- και σαν τόσοι πολλοί, το χαλάσαμε.
Είπα πράγματα που σε πλήγωσαν, γιατί δεν μπορούσα να σε κρατήσω με τον τρόπο που ήθελα, και ήλπιζα να σε κυνηγήσω για πάντα. Είναι δύσκολο όταν συναντάμε κάποιον που αγγίζει ένα μέρος της ψυχής μας με έναν τρόπο που ποτέ δεν γνωρίζαμε. Κι αν και όλοι θέλουμε όταν έρθει αυτή η ώρα να είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό, η αλήθεια είναι πολλοί από εμάς δεν είναι.

Παρόλο που το μόνο που ήθελα ήταν εσύ, κάθε κομμάτι σου, μερικές φορές πονάει πολύ βαθιά να ζήσεις μες στον γαλαξία σου μόνο ως θεατής. Δεν ήθελα μόνο τα αστέρια, αλλά και τον ήλιο.
Έτσι συναντηθήκαμε και πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο πιο συχνά από τις εκλείψεις του ήλιου και του φεγγαριού, αλλά εξίσου όμορφα. Μερικές φορές ήταν εν γνώσει τους τι κάναμε λάθος- και άλλες φορές φάνηκε ότι το να είμαστε μαζί σε εκείνες τις ήσυχες στιγμές ήταν ίσως οι μοναδικές στιγμές που ήταν σωστές.
Αλλά δε φαινόταν ποτέ να είμαστε στη θέση να βλέπουμε πραγματικά τι θα μπορούσε να αναπτυχθεί μεταξύ μας αν και οι δύο αποφασίζαμε να μείνουμε. Αν και οι δύο επιλέγαμε ο ένας τον άλλον.
Μερικές φορές έτρεξες και άλλες φορές ήμουν έξω από την πόρτα, ακόμα και πριν από το ενθουσιώδη άρωμα του κέδρου που λαχταρά τα μακριά μαλλιά μου. Ακόμα και τότε, θα κρατούσα τα μέρη των μαλλιών στο πρόσωπο μου αναπνέοντας τη μυρωδιά σου, αφήνοντας τα μάτια μου να γεμίσουν με δάκρυα και αναρωτιόμουν πως κάτι που ένιωθα σωστό θα μπορούσε ποτέ  να είναι τόσο λάθος.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

70 shares

See You In FB