Αμμουδιά και βράχος

της Αναστασίας Καλοβέρου

Αμμουδιά, χρυσή και απλωμένη σε άπειρα κομμάτια μικρά, θαμμένη σε στρώματα. Συμπυκνωμένη και ραγισμένη να σε ταξιδεύει το κύμα πέρα δώθε, ψηλά χαμηλά, δεξιά αριστερά,πότε σ’ ένα σημείο αφημένη γλυκά στην άκρη του γυαλού και άλλοτε να γίνεσαι σκόνη με τις φουρτούνες και ζαλισμένα αφελής, να ρέεις και να σταθεροποιείσαι για λίγο μόνο, πάλι.

Βράδια και πρωινά κι ανατολές και δύσεις και δώσ’του πάλι απ’την αρχή, αεικίνητη στο ατελείωτο ταξίδι και διαλυμμένη στα άπειρα του χαώδους ατελείωτου βυθού. Πουθενά να μην ανήκεις κι όμως, παντού να αφήνεσαι.

Βράχος.

Πέτρωμα γκρίζο, απολιθωμένο με τις ουσίες του νερού, σε μιαν άκρη ν’αγναντεύεις τα πελάγη του κόσμου και τα καράβια που περνούν να σε προσέχουν και να σε χαιρετούν από μακριά. Τον όγκο σου να φοβούνται όλοι και τις κρυφές σου ξέρες να αποφεύγουν. Κανείς ζωντανός να μη σε πλησιάζει.

Φωλιές τα ψάρια και οι αχινοί να χτίζουν στα τραχιά σου τοιχώματα και η θάλασσα να σε γλύφει υπάκουα, μα και άγρια. Στέκεις εκεί, σε ακινησία κι ο ήλιος ψήνει τις ψηλές, απόκρυμνές σου κορυφές που ακόμη και οι περαστικοί γλάροι τρέμουν από τη σκληράδα σου. Να στέκεσαι και να θωρείς ανήμπορη, μα δυνατή και να μη δίνεις τίποτα και σε κανέναν.

Τι θα διάλεγες, λοιπόν, να είσαι;

Μια αμμουδιά ζωντανή και χρωματιστή ή ένας βράχος σιωπηλός και δυνατός; Και τα δυο έρμαια της πονηρής κι αδέσποτης θάλασσας…

Οι χειμώνες είναι σκληροί. Τα καλοκαίρια βασανιστικά.

Αμμουδιά και βράχος, προσπαθούν το ίδιο, να επιβιώσουν.

Αμμουδιά και βράχος, αντιστέκονται στη μοίρα της φθοράς.

Αμμουδιά και βράχος, μένουν μετέωρα και ασυγκράτητα στο σύμπαν το απέραντο, το ατελείωτο, που σύνορα δεν έχει, ούτε πέρα από την καταραμένη θάλασσά τους.

Τι θα διάλεγες, λοιπόν, να είσαι σε αυτή τη ζωή;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

52 shares

See You In FB