Alter ego

της Ξένιας Λάμπρου

Ο εαυτός μας καθρεφτίζεται στους άλλους.
Επιζητεί επιβεβαίωση και ανάγκη ύπαρξης
θεωρεί τον εαυτό του μέρος του κόσμου
μόνο όταν υπάρχουν όμοιοι και ανόμοιοι του
όταν είναι σε θέση να αυτοπροσδιορίζεται ως μορφή,
ως σκιά στο άπειρο,
ως ένα κομμάτι του παζλ που λέγεται κόσμος.
Θλίβεται όταν αντικρίζει απρόσωπες ψυχές
όταν αντιμετωπίζει αδιαφορία στην καλοσύνη.
Χαίρεται με το χαμόγελο και την αγαθοσύνη των λίγων.
Οργίζεται με τον κυνισμό των νέων
που εκποιούν την ρομαντική ταυτότητα της ηλικίας τους
στο βωμό της αδηφάγου εξέλιξης.
Υπάρχει τελικά το alter ego ή είναι μύθος;
Ποιος ξέρει…
Ίσως κάποια στιγμή η ζωή να μας λύσει την αχρονική απορία!
Ίσως να μας ανταμείψει με μια παρουσία, με ένα θαύμα.
Ίσως πάλι μας ξεγελάσει με λίγη πρόσκαιρη ευτυχία
για να μην μεμψιμοιρούμε αιώνια και ξεχάσουμε να ζούμε…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ξένια Λάμπρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

140 shares

See You In FB