Άλμπουμ αναμνήσεων

της Βίκυς Μπάλλου

Φωτογραφίες.
Αντικείμενα με μοναδικό προνόμιο.
Παγώνουν τα χαμόγελα, σταματούν το χρόνο. Σαν να φυλακίζουν τη χαρά και την ευχαρίστηση μέσα σε ένα στιγμιαίο «κλικ».
Τις τραβάς, τις στριμώχνεις μέσα σε ένα άλμπουμ, σαν να προσπαθείς να προστατεύσεις την ευτυχία και συνεχίζεις τη ζωή.
Και περνούν τα χρόνια, και κυλούν σαν ποτάμι οι στιγμές, και εναλλάσσεται η χαρά με το δάκρυ. Μέχρι που ένα δειλινό, -από αυτά που νοσταλγείς το παρελθόν- ανοίγεις εκείνο το ξεχασμένο άλμπουμ. Και τότε συνειδητοποιείς πόσο ριζικά έχουν αλλάξει αυτά που λίγα χρόνια πριν θεωρούσες δεδομένα. Πώς έχουν αλλάξει οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι καταστάσεις, ίσως και οι άνθρωποι. Άραγε αλλάζουν οι άνθρωποι;

Οι φίλοι που χαμογελούν αγκαλιασμένοι μπροστά από ένα τραπέζι, τώρα συναντιούνται στο δρόμο και δεν λένε ούτε ένα «γεια». Μόνο αποστρέφουν το βλέμμα. Το βλέμμα που κάποτε φάνταζε κοινό, κοιτώντας προς τα ίδια όνειρα.
Ο έρωτας που κάνει τα μάτια να λάμπουν, πλέον έχει μετατραπεί σε «αδιαφορία» ή ακόμα χειρότερα, σε μια πληγή που δεν κλείνει, όσα χέρια και να αγκαλιάσουν το κορμί.
Η πολυαγαπημένη γιαγιά, που σε κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της, κατοικεί σήμερα στον ουρανό και τόσο πολύ σου λείπει.
Ο άνθρωπος που σου είπε όλα αυτά τα πανέμορφα λόγια και εσύ χαμογελάς ευτυχισμένος, σήμερα βρίσκεται πολύ μακριά. Μιλάτε αραιά και που, και βρίσκεστε πολύ σπάνια.
Η πόρτα του σπιτιού σου δεν είναι η ίδια. Δεν μένεις πια με τους γονείς σου και ώρες ώρες νοσταλγείς την αγκαλιά του μπαμπά και τη στοργή της μητέρας.
Η αγαπημένη σου μπλούζα δεν σου κάνει πια. Μεγάλωσε το σώμα. Μαζί και η ψυχή.

Και ενώ τα δάκρυα είναι έτοιμα να μουσκέψουν το πρόσωπό σου, για όλα όσα σε πλήγωσαν, για όλα σε πρόδωσαν, για όλα όσα σου λείπουν, συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι κάποια πράγματα άλλαξαν για το δικό σου καλό. Συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα δεν αλλοιώθηκαν, μείνανε ίδια.
Οι φίλοι που είναι δίπλα σου ακόμα και σήμερα. Μετά από τόσες αλλαγές, χαμογελάτε ακόμα τρυφερά ο ένας στον άλλον και είστε μαζί στα περίπλοκα και στα απλά. Προχωράτε παρέα, όπως τότε στο σχολείο.
Ο αγαπημένος σου που κατάφερε να κλείσει την πληγή, που για χρόνια αιμορραγούσε. Και έκανε τα μάτια σου να λάμπουν από πραγματική ευτυχία.
Η αγάπη της λατρεμένης σου γιαγιάς. Εκείνη που τα βράδια μετατρέπεται σε ολόλαμπρο αστέρι και σε προστατεύει σε κάθε σου βήμα. Γιατί κάτι τέτοιες αγάπες, κάτι τέτοιοι δεσμοί, υπάρχουν αιώνια. Δεν σβήνουν ποτέ.
Εκείνος που μένει μακριά και με έναν περίεργο τρόπο είναι συνέχεια δίπλα σου. Σαν να ζει μέσα σου και να επικοινωνείς μαζί του με έναν μοναδικό τρόπο. Οι σκέψεις σας προχωρούν μαζί, παρόλο που χώρισαν οι δρόμοι σας. Και ξέρεις πως όταν ξανασυναντηθείτε θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που ενώθηκαν τα βλέμματά σας.
Η πόρτα του πατρικού σου, που πάντα είναι ανοιχτή για να σε δεχθεί. Οι συμβουλές του πατέρα και το φιλί της μαμάς που έχουν -και θα έχουν πάντα- ξεχωριστή θέση μέσα σου.

Και τι γίνεται με την αγαπημένη σου μπλούζα, θα με ρωτήσεις; Αυτή που δεν πρόκειται να σου κάνει ποτέ πια;
Αυτή θα υπάρχει πάντα δίπλα στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες και θα σου κρατά συντροφιά κάτι τέτοια νοσταλγικά δειλινά. Και όλες οι περασμένες στιγμές θα μείνουν χαραγμένες. Είτε στο μυαλό, για να το προστατεύουν από παρόμοια λάθη, είτε στην ψυχή, για να την μετατρέπουν και πάλι σε αγνή και αθώα και να την ξεκουράζουν από τις αλλαγές της ενηλικίωσης.
Και αν κλείνει ένα άλμπουμ, μην στενοχωριέσαι. Πες «ευχαριστώ» που έζησες αυτές τις στιγμές, πάρε τη φωτογραφική μηχανή και συνέχισε να τραβάς φωτογραφίες με εκείνους που αγαπάς και σ’ αγαπούν.
Ένα «κλικ» για την πραγματική αγάπη.
Ένα «κλικ» για την πολύτιμη φιλία.
Ένα ακόμα για τον μεθυστικό έρωτα.
Και άλλο ένα, για τη ζωή!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

55 shares

See You In FB