Αιώνιοι εραστές της μοναξιάς

της Μαρίας Βασιλάκη

Κάτι από καρδιές που χτυπούν δυνατά από φόβο στο άκουσμα της φυγής. Για μουσκεμένα μαξιλάρια τούτο το βράδυ. Δάκρυα που ξεχύθηκαν από μέσα σου σαν χείμαρρος λες και δεν σου’ μεινε τίποτε άλλο. Και λύγισες. Άφησες τα συναισθήματά σου ελεύθερα, έπαψες να τα καταπιέζεις. Τους έδειξες το δρόμο προς τη λευτεριά. Πάσχιζες να δείξεις κανονική αλλά μάταια. Δεν είσαι και ούτε πρόκειται να γίνεις ποτέ. Έγινες ένα με τη μάσκα που σου φόρεσες. Ξέχασες μέχρι και ποια είσαι κάτω απ’ αυτήν. Ευαίσθητη από γεννησιμιού σου ήρθε η ώρα να φανεί. Δεν σε νοιάζει πια. Όσοι είναι δίπλα σου αξίζει να ξέρουν ποια είσαι.

Δεν είσαι άλλη μια πορσελάνινη κούκλα μα ένα πρόσωπο σπασμένο, σμιλεμένο για να παίρνει εκφράσεις και να αισθάνεται. Κι εγώ αισθάνομαι κενή, άδεια. Πιο άδεια και μίζερη κι απ’ τον κρύο χειμώνα. Σκέφτομαι και νοσταλγώ ζωές που θα μπορούσα να έχω. Ανθρώπους που θα’χα δίπλα μου. Αυτούς τους λίγους. Σε ένα άλλο μέρος όπου υπάρχει ευτυχία. Άραγε η ευτυχία κατακτιέται; Kι αν κατακτιέται διαρκεί; Νομίζω πως όχι. Αν την έχεις θα σου την πάρουν. Βίαια και με το έτσι θέλω. Για το καλό σου. Ώσπου κουράζεσαι και δεν ελπίζεις πια γι’ αυτή.

Κι η μάσκα πέφτει. Η πορσελάνινη κούκλα δακρύζει και σέρνεται στο πάτωμα. Ακουμπά το κουφάρι της στο παλιό ντιβάνι, έρμαιο των καταστάσεων και των συνθηκών. Ο ουρανός σκοτεινός. Βρέχει πόνο. Κι εκείνη τη νύχτα έβρεχε χωρίς σταματημό. Ανθρώπινα δάκρυα. Βρήκαν έτσι οι άνθρωποι μια ευκαιρία για να’ ναι αληθινοί. Αγνόησαν όλα τ’ άλλα και έβγαλαν ό,τι μέσα τους καιρό έθαβαν. Κάτω απ’ τις πολυτελείς τους μάσκες κρύβονταν χρόνια δυστυχίας και βουβού πόνου. Ας είναι. Πρόκειται «για το καλό τους».  Αν μη τι άλλο η λήθη θα αποτελούσε μια διέξοδο. Ίσως και τη μοναδική τους διέξοδο.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

78 shares

See You In FB