Αχρωματοψία

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Μια βόλτα στο δάσος, να σου κρατώ το χέρι. Να περπατώ ανάμεσα στις σκιές των δέντρων, στο υγρό, το ευωδιαστό το χώμα. Ν’ ακούω τους ήχους της ζωής. Να σπάω την ομίχλη, να χαλάω την ευθεία του μονοπατιού, να μη με νοιάζει.

Γιατί ‘σαι εσύ κοντά μου. Κι αυτό μου φτάνει.

Κάπως έτσι σε φαντάζομαι, στην πρωινή μου βόλτα. Δε μπορώ να διώξω τη μορφή σου απ’ το μυαλό μου. Το γέλιο σου, ακόμα με στοιχειώνει. Το άρωμά σου μυρίζω, στα πιο απίθανα τα μέρη. Και σε ψάχνω.

Τα σώματα τους κείτονται τώρα, άψυχα στο ξέφωτο. Δέντρα γυμνά, άχρωμα, άοσμα. Θολό τοπίο, ζοφερό. Ελεγεία της νεκρής φύσης. Ηχεί εκκωφαντικά η σιωπή. Κι εμείς, στεκόμαστε από πάνω τους, δίχως τύψεις κι ενοχές, ψυχροί εκτελεστές τους.

Και το πολύχρωμο της ανάμνησης γίνεται ασπρόμαυρο της απώλειας. Το βάρος της τo σέρνω και αγκομαχώ.
Κανείς τους όμως δεν το βλέπει. Μόνο όσοι έχουν μάθει από καιρό να κουβαλούν τη στεναχώρια. Κι αυτοί, βοήθεια δε δίνουν. Κι εγώ, τους ντρέπομαι να τη ζητήσω. Να τους φορτώσω παραπάνω, τους λυπάμαι.

Κάπου να ξαποστάσω. Κουράστηκα να μνημονεύω τον έρωτα. Δε θέλω άλλο να πενθώ τη σκοτωμένη αγάπη. Θύματα της ρουτίνας κι εγώ, ο ηθικός αυτουργός…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

47 shares

See You In FB