Αγγελικά πλασμένο

της Αναστασίας Καλοβέρου

Πίναμε ζεστό καφέ στον πεζόδρομο, εσύ κι εγώ, τη μέρα που θυμήθηκες τα άσχημα της παιδικής σου ηλικίας.
Σε παρακολουθούσα, όταν τα εξιστορούσες έχοντας ένα κρυμμένο παράπονο στο βλέμμα σου και ήθελα να σε αγκαλιάσω.
Έγινες γυναίκα δυνατή, όμορφη και χαμογελαστή, μα έμεινε το γλυκό το κοριτσάκι κρυμμένο και βαθιά στην καρδιά σου, πληγωμένο.
Κι όπως κοιτάζω έξω, λυπημένη, βλέπω ένα άλλο μικρό κοριτσάκι, που περνά με το μπαμπά της, απ’ το στενό.Ένα κοριτσάκι όμορφο.
Ένα κοριτσάκι, με τα μαύρα της μαλλιά πιασμένα, σε δυο σφιχτά ζωντανά κοτσιδάκια.
Δίπλα στο μπαμπά της, χοροπηδάει στο πεζοδρόμιο και τραγουδάει λέξεις, ενώ τα κοτσίδια της χορεύουν τρελά στο ρυθμό του, παιδικού της, τραγουδιού.
Κρέμεται από τη δυνατή παλάμη του πατέρα κι έχει την εμπιστοσύνη, ότι δεν θα την αφήσει να πέσει.
Ένα πρωινό, σαν όλα τ’ άλλα, λίγο πριν να μπει ο χειμώνας.

Οι ματιές μας συναντιούνται και σε αυτή τη ματιά λύνονται όλοι οι απόκρυφοι κώδικες του κόσμου.
Ένα κοριτσάκι με το πιο έξυπνο κι όμορφο μουτράκι.
Το χαμόγελό της… Με γλύκανε.
Τα ζωηρά της τα μάτια, που μιλούν όλες τις γλώσσες της ανθρωπότητας, μου είπαν μαγικές κουβεντούλες.
Τα μικρά κατάλευκα δοντάκια της, που ξεπροβάλλουν σα μαργαριτάρια, σαν μου χαρίζει το πιο αληθινό της χαμόγελο, με εκπλήσουν όμορφα.
Ατόφια ενέργεια αγάπης. Τη ρουφώ και γεμίζω πνοή.
Κρατάει σφιχτά από το χέρι το μπαμπά και χορεύει, καθώς το κόκκινο πλισέ της φόρεμα, ακολουθεί το παιχνίδισμα του μικροσκοπικού κορμιού της.
Τα λεπτά της ποδαράκια, σαν ψιχάλες δροσιάς, χορεύουν τρελά, πάνω κάτω. Σκέφτομαι πως, τούτο ‘δω, μοιάζει σαν ένα μικρό, ζωηρό κατσικάκι!

Καλημέρα, όμορφή μου!
Καλημέρα, μικρό μου κορίτσι.
Καλημέρα! Με την πιο γλυκιά εικόνα που μπορεί να υπάρχει.
Άκου, Μπαμπά, να την προσέχεις.
Να τη φυλάς και να την προστατεύεις σαν να’ ναι το πιο πολύτιμο πετράδι ολόκληρης της γης.
Θησαυρός!
Να μην την πληγώσεις, ποτέ.
Ποτέ, μη σηκώσεις την παλάμη σου για να χτυπήσεις την αγάπη που γέννησες.
Μη φερθείς, ποτέ σου, σκληρά στο μικρό τούτο πλασματάκι.
Τα δυνατά σου χέρια, να ‘ναι μόνο γι’ αγκαλιά, βοήθεια και ξέφρενα παιχνίδια.

Μπαμπά της,
νιώσε το κορίτσι σου κι οδήγησε το με ασφάλεια στη ζωή, πριν να ‘ναι ολότελα αργά.
Γέλα και τραγούδα μαζί της, μπαμπά και δώσε της μόνο όμορφες αναμνήσεις, για δώρα της.
Μη το αφήσεις να χαθεί αυτό.
Θεέ μου, αξίζει τα πάντα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

24 shares

See You In FB