Αγαπώ τη θάλασσα γιατί σου μοιάζει

της Χριστίνας Παλακίδου

Αγαπημένε μου πρίγκιπα, έλα να μπλέξουμε… Δε θέλεις να μπλέξουν τα χέρια μας, ν’ ανακατευτούν οι ανάσες, να συγχρονιστούν οι καρδιές, να λάμψουν τα βλέμματα, να γευθούν τα χείλη, να ζεσταθούν τα κορμιά; Δε θέλεις η καρδιά σου να ξεχειλίσει απ’ αγάπη; Να γυρνάς κάθε μέρα και κάθε νύχτα διψασμένος για έρωτα;  

Μου φωνάζει η συνείδησή σου  «Φύγε! Φύγε μακριά! Δεν ακούς;» Μα πώς να σ’ ακούσω, καρδιά μου; Είσαι χρόνια σφαλισμένη σε φρούρια ψηλά! Κανείς να μη σε δει να υποφέρεις! Κανείς να μη σ’ ακούσει να πονάς! Κανείς να μη σ’ αγγίξει και ξυπνήσει τον πόθο μέσα σου! Φυλακισμένος από φόβο. «Μη σκέφτεσαι» σου φωνάζω, έρωτά μου μονάκριβε! «Νιώσε», θησαυρέ μου! Μου λες «Ξέχνα. Ξέχνα με και προχώρα». Μα να ξεχάσεις τι;  Όσα δεν έζησες; Όσα δεν ένιωσες; Όσα δεν πίστεψες; Όσα αρνήθηκες; Όσα φοβάσαι; Τι; Την αγάπη που σου προσφέρω απλόχερα κι ολόψυχα;

Αγαπάω τη θάλασσα γιατί με γαληνεύει. Γιατί την κοιτάζω κι αποκτάω πάλι τη δύναμή μου. Κι ας είμαι αέρας. Ο αέρας με τη θάλασσα δυναμώνει… Το ίδιο και κείνη. Γίνεται πιο σκοτεινή, πιο βίαιη, πιο βαθιά, πιο γοητευτική. Γιατί σου μοιάζει, γλυκέ μου. Γιατί η θάλασσα με κάνει να πιστεύω σ’ έναν αέρα αισιοδοξίας. Γιατί πάντα μετά την τρικυμία έρχεται η μπουνάτσα. Βαθιά μέσα σου ξέρω πως με καταλαβαίνεις. Το ξέρω. Το νιώθω. Σου το έχω ξαναπεί και είναι αλήθεια. Ποτέ δε σου έχω πει ψέματα. Δεν μπορώ να το κάνω. Ούτε κακία μπορώ να σου κρατήσω. Ούτε να σε πληγώσω μπορώ ούτε να σε πονέσω. Εσύ μπορείς. Γιατί με διαβάζεις πάντα σαν ανοιχτό βιβλίο. Με διαισθάνεσαι. Πρόσχαρη, καλοπροαίρετη, ευγενική και πάντα χαμογελαστή. Ναι, ίσως και οι άλλοι να ξέρουν μόνο αυτά που αφήνω εγώ να δουν, τα επιφανειακά, τα ακίνδυνα. Την ουσία μου δεν την είδε ποτέ κανείς. Μόνο εσύ μπορείς. Φοβάμαι, τρέμω μη σε χάσω τώρα που σε χρειάζομαι στη ζωή μου, μην μάθω κάτι που θα με πονέσει και θα ματώσει την ψυχή μου. Και συ με χρειάζεσαι κι ας μην το πιστεύεις. Μπορεί να μ’ αγαπάς και να μην το καταλαβαίνεις.

Συγχώρεσε με αγάπη μου. Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν μπορώ να τα διαχειριστώ, που δεν τα γνωρίζω, που δεν ξέρω πώς να φερθώ και ίσως άθελά μου κάνω λάθη. Ξέρεις όμως πόσο πολύ σ’ αγαπώ και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια απ’ αυτό, πρίγκιπά μου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB